Superstar!

Hoi! 

De laatste keer dat ik een update maakte was ik een beetje hyper op Redbull, vandaar dat ik zoveel werk gedaan heb gekregen denk ik. Alhoewel mag ik de laatste tijd niet klagen. Niet dat ik niet meer afgeleid ben, maar uiteindelijk krijg ik mijn werk wel gedaan. Alles op zijn tijd! 

Op woensdag moest ik terug naar stage! Het eerste uurtje zat ik samen met mijn stagementor, de stand van zaken wat bespreken. Mijn stage loopt hier namelijk op zijn einde, op dit moment heb ik nog 8 stagedagen te gaan! Normaal doe ik drie dagen per week, voor de komende twee weken zullen dit er vier zijn. Vanaf nu ga ik namelijk ook op dinsdag naar stage. Dus ik begin aan mijn laatste twee weken op stage en mijn laatste drie weken in Wales. Het weekend van 2 – 3 juni kom ik namelijk naar huis. (noteer dit maar in jullie agenda’s) 

Mijn originele plan was om vroeger naar huis te komen, zodat ik op 28 mei naar Metallica kon gaan kijken. Dit plan heb ik laten vallen. Deze stage is een belangrijk hoofdstuk in mijn leven geworden en dat moet in stijl afgesloten worden! Vandaar dat ik nog een weekje voor mezelf ga nemen en gewoon lekker doen waar ik zin in heb! Nu ga ik nog twee weken goed doorwerken en dan neem ik mijn vakantie!

Wat ik nu al op mijn planning heb staan: Cardiff, de hoofdstad van Wales. Hier moet ik zeker eens geweest zijn! Natuurlijk zal ik ook over mijn laatste week een uitgebreid verslag schrijven. No worries! 

Om nu verder te gaan met deze week. Na mijn gesprek met mijn stagementor was het tijd voor de teamvergadering. Hier werden er enkele nieuwe regels besproken, om de goede zeden op het werk te bepalen. Nadien was het tijd om de stand van zaken te overlopen en te bekijken wat er allemaal op nog moest gebeuren op The Venture. Ik was even aan het wegdromen en toen hoorde ik ineens: Elke zal dat wel doen. Blijkbaar hadden ze mij verkozen als dakwerker, waarschijnlijk omdat ik niet aan het opletten was. Mijn gezicht moest echt wel grappig geweest zijn, want iedereen begon te lachen.

Nadien was het tijd om op de playground te gaan staan. Spijtig genoeg was het echt super hard aan het regenen. Wat maakte dat de kinderen zich ook verveelden. Enkele knutselspulletjes werden bovengehaald en na tien minuten hing ik vol met stickers en waren mijn handen vol verf. Wat vinden ze het toch leuk om op mij te kleuren. Nadien klaarde het wel een beetje op en werd Tagg gespeeld. Één van mijn mannelijke collega’ besloot een watergevecht te houden met twee van de jongens. Het duurde niet lang of ook ik was daarbij betrokken. Ik was echt geschokt, ineens kreeg ik en beker vol water in mijn gezicht. Dat moesten ze natuurlijk terughebben. Er was eentje bij en die is ongeveer even groot als mij en die heb ik dan naar beneden getrokken uit een plas in zijn gezicht gegooid. Ik denk niet dat hij dit verwacht had! Dat krijg je dan hé… 

Natuurlijk heb ik het daarna 3x zo hard terug gekregen. Op een gegeven moment ben ik binnen gaan schuilen. Je kon mij echt uitwringen. Komt mijn stagementor voorbij: wat is er met u gebeurd? De schok op haar gezicht! Bij haar stond ook een andere stagiaire. Zij is diegene die verdwenen was op de Easter Celebration Day en nadien op haar FB geschreven had dat het haar allemaal niet kon schelen. Zij bekeek mij alsof ik met kak besmeerd was. Lighten up! Zij wilt niet op de playground staan dus krijgt zij altijd opdrachten binnen. Persoonlijk vind ik dat niet echt eerlijk, omdat ik het gevoel krijg dat ze er haar te goed voor voelt. 

Nadien ben ik mij wat gaan neerzetten, even op adem komen. Op dat moment begonnen ze met modder te smijten, waarop één van de jongens op mij afkomt en het gewoon in mijn gezicht smijt. Ik heb hem dan een knietje gegeven op de plaats waar het vuur meestal gemaakt wordt en daar wat op hem gesmeerd. Hij had precies een zwarte baard! Mijn broek hing ook helemaal vol, maar dat had ik er wel voor over. Blijkbaar kon hij zijn verlies niet zo goed af, en hij begon een kleine woedeaanval te krijgen. Hij begon met van alles te gooien en ambetant te doen. Ik heb het al een paar keer gezien bij hem en meestal moet je gewoon wachten tot het overgaat. Hem even laten doen. 

Uiteindelijk ging de dag nog snel voorbij. Ik had wel verschrikkelijk veel kou, dus was wel blij dat ik naar huis mocht gaan. Voor dit gebeurde kreeg ik wel nog een leuke verrassing! The Venture had namelijk nieuwe jassen besteld, met het logo op en alles. Ik heb er ook eentje gekregen. Wel in bruikleen, tot ik naar huis ga, maar toch! Nu ben ik echt een deeltje van het team! In de jas zit ook een fleece met het logo op. De meeste zijn wel jaloers omdat ik de enige ben met een grijze pul en iedereen heeft een zwarte. Blijkbaar hadden ze ook liever een grijze gehad. Ik blijf dus verkondigen dat ik een grijze heb gekregen omdat ik speciaal ben… Gelukkig kunnen ze er wel mee lachen. ’s Avonds kreeg ik nog ene lift naar huis. Waardoor ik sneller onder een warme douche kon gaan staan!

Ik denk wel dat dit watergevecht een effect op mij heeft gehad. Ik heb namelijk al drie dagen een loopneus en mijn keel begint pijn te doen. Niet echt positief dus, maar het was het zeker meer dan waard! Trouwens vanaf vandaag noemen deze twee jongens mij Vincent. Naar Vincent Company. Blijkbaar de enige Belg die zij kennen. Wat fijn dat er terug naar mij wordt verwezen als een man! 

Op donderdag was het tijd om naar de winkel te gaan. Ik zou die avond namelijk koken op stage met de jongeren. Hier hadden ze naar gevraagd, dus ik besloot om het op te neme in mijn MAB-project. Er moesten dus ingrediënten gehaald worden. Uiteindelijk had ik niet zo veel tijd meer op overschot, voor ik naar stage moest. Daarom heb ik wat eten in de winkel zelf gekocht: een Chicken Tika wrap en een lemon muffin. Nom Nom Nom!

Ik heb snel moeten eten, waarna ik mijn winkeltassen mee naar stage kon slepen. Helemaal bezweet kwam ik op stage toe! Fijn is anders, op die momenten zou ik echt wel een auto willen. Soms is het gewoon te belachelijk. Na een uurtje te hebben gewerkt te hebben aan mijn voorbereidingen, kon ik naar buiten gaan met mijn nieuwe jas! Ik voelde mij echt super fier. Het had ook zijn effect moet ik zeggen! Vooral de nieuwe kinderen merken het logo op, waardoor ze sneller naar je toe lijken te komen. Zo kwamen er twee meisjes naar mij naar toe om te vragen of de American kon losmaken. Iemand had hem namelijk achter een balk gestoken. Vlot liep dit niet. Ik ben misschien wel groter dan de meeste jongeren, maar niet zo groot! Hierop vertelden ze mij dat er één bepaalde jongen was die dit wel kon. Hij klimt namelijk op het hout, waardoor hij eraan kan. Ze vroegen of ik niet kon gaan vragen of hij dit wilde doen. Ik ging naar het voetbalveld en riep zijn naam. Hij bekeek mij maar raar en toen ik mijn vraag stelde kreeg ik een Piss off als antwoord. Ik probeerde nog eens door te zeggen dat hij de enige was die dit kon. Blijkbaar werkte deze egostreling….Boys will be boys? 

Iets later kwam er een meisje naar mij toe, ze zei dat ze haar teen gebroken had. Ze vroeg of ik niet met haar naar binnen kon gaan en haar mama bellen. Haar verhaal leek niet helemaal te kloppen, er was leek iets mis mee te zijn. Daarom vertelde ik haar dat ik geen sleutel had en dat we op de deur moesten kloppen om de aandacht van iemand anders te trekken. Ze begon op de deur te schoppen, met de voet waar ze zogezegd de teen heeft gebroken. Ik bekeek haar en het leek even te duren voor ze het doorhad. Jamaar, het doet geen pijn meer: zei ze dan. Tuurlijk, een magisch helende teen.

Terug buiten vroeg een meisje of niet met een bal wou spelen. Zo schopten we deze naar elkaar. Even een rustig spelletje. We speelden dit tot ik naar binnen moest voor de rest van mijn voorbereidingen. Ze vroeg of ze niet mee naar binnen mocht, ze wou namelijk wat prentjes afdrukken om in te kleuren. Zij is een meisje dat wel te vertrouwen is, daarom mocht zij wel naar binnen. Samen hebben we dan enkele prentjes afgedrukt en ik werd gepromoveerd tot haar persoonlijke assistente. Zo een diva is ze dus! Vervolgens vroeg ze waar mijn bureau was. Ik vertelde haar dat mijn bureau in de kelder is, waarop ze zei dat er geen kelder was. Ik zei dat ze niets van de kelder afwist omdat deze geheim was. Hij was nog maar recent gerenoveerd naar een bureau. Even leek ze haar eigen overtuiging in vraag te stellen, maar uiteindelijk bleef ze erbij dat er helemaal geen kelder was. Die dag had ik ook Nic Nacjes mee naar stage. Ik had mijn doos opengedaan en liet er haar enkele proeven. Ze leek meteen verkocht! Zo wou ze haar naam spellen en natuurlijk daarna opeten. 

Na een halfuurtje heb ik haar naar buiten begeleid en ben ik aan het eten begonnen. Veel jongeren waren er die avond niet. Ik ging namelijk koken met de Youth Club. Veel jongeren waren geband, daarom dat hun vrienden ook niet leken te komen. Uiteindelijk heb ik eten gemaakt voor 12 man, terwijl er maar 4 jongeren waren. De rest heeft de staff opgegeten. Mijn activiteit is dus niet helemaal verlopen zoals gepland. Buiten het koken had ik nog verschillende andere activiteiten voorbereid, maar ook deze heb ik niet kunnen doen. Uiteindelijk had ik de hulp van één meisje. Zij was echt fantastisch om mee samen te werken. Nadien kwam ik te weten dat ik zij normaal heel moeilijk kan zijn, maar blijkbaar heb ik een goed effect op haar. Dat vond ik wel een heel groot compliment. 

De avond werd afgesloten met een gezamenlijk etentje en daarna was het tijd om naar huis te gaan. Daar kreeg ik een aanbieding om een ijsje te eten. Dat kon ik toch niet afslaan? Nadien had ik een skypegesprek met mijn liefste Annelies. (ik dacht: ik ga even haar ego strelen op het internet!). Die trouwens ging Zumba’en op vrijdag. Dus Annelies als je dit leest: heb je het gedaan? Zo ja, is het gelukt? 

Zij gaf mij nog een typ voor een film, want ik denk dat ik alles op mijn harde schijf ondertussen al gezien heb. Life as we now it. Een zeer goede tip moet ik zeggen!

Vrijdag heb ik een inhaalmanoeuvre voor eindwerk gedaan. Ik heb het huis niet verlaten, serieus! De hele dag heb ik voor de computer gezeten en alles opgegeten dat in mijn buurt lag. Ik eet als ik stress heb en die dag had ik echt veel stress. Daarnaast ben ik niet naar de winkel geweest, terwijl het eigenlijk zou gemoeten hebben. Dit mocht ik op zaterdag dan bekopen. Ik had geen brood meer, dus heb ik mijn laatste cornflakes moeten opeten. Op zaterdag bleek er ook iets mis te zijn met mijn slaapritme. Ik ben pas om 2uur in slaap geraakt en om 7u was ik wakker, en echt wakker. Ik heb dan maar de laatste stukjes voor eindwerk afgewerkt en nog wat voorbereidingen gedaan voor mijn MAB-project. Op zaterdag had ik namelijk nog een sessie gepland. 

Op weg naar stage stopte ik in Tesco, ik had namelijk ingrediënten nodig om brooddeeg te maken. Daarnaast kocht ik ook nog wat brood, zodat ik op stage kon eten. In mijn tas had ik een pot choco gestoken van op mijn kot, het enige wat ik niet had opgegeten. Toen ik op stage aankwam ben ik meteen beginnen eten, waardoor ik wel enkele rare blikken kreeg. Ik heb hun dan uitgelegd hoe het kwam, wat wel voor wat meer begrip zorgde. Toen was het tijd om de poorten te openen en de kinderen binnen te laten. Het eerste uur was het heel rustig, enkel de drie zussen die iedere dag langskomen waren van de partij. We hebben dan maar enkele verspringwedstrijdjes met hun gehouden. Ondertussen hing ik een grote wereldkaart omhoog. Als deel van mijn project had ik allemaal foto’s van verschillende mensen uitgeknipt, mensen van over de hele wereld. Zij moesten dan raden waar deze mensen woonden. De kaart leek wel een bepaalde aantrekkingskracht te hebben, vooral als ze niet wisten waar een bepaalde persoon moest zijn.

Het viel mij wel op hoe weinig kennis van de landen de meeste kinderen hebben. Vb. één meisje was aan het zoeken naar België (Ik had een Voil Janet afgedrukt). Ik zei dat België in Europa lag, waarna ze in Afrika begon te zoeken naar België. Toen zei ik dat als je het kanaal met GB oversteekt je er ook komt, ging ze op zoek in Azië naar GB. Uiteindelijk toonde ik haar Europa en zelfs dan leek het nog niet te lukken. Het leek allemaal heel traag in te zinken. 

Na de middag kwam de zon erdoor en werd het heel warm. Samen met een collega heb ik wat in de zon gezeten, want zelf dan waren er niet zoveel kinderen. Daarna was het tijd voor deel twee van mijn project: brooddeeg maken! It did not end well. Het deeg is meer gebruikt geweest om elkaar te bekogelen dan er iets uit te maken. Toch heb ik nog enkele mooie resultaten gekregen, dus in die zin was het niet helemaal voor niets. Het deeg maken op zich was wel super fijn. Ik had een klein meisje meegenomen, aangezien zij mij absoluut wou helpen. Ik ging namelijk de zak bloem en zout niet mee naar buiten nemen, dat was volgens mij om problemen vragen. Het was echt super grappig om haar met haar kleine handjes bezig te zien in die grote kom vol met het zoutmengsel. Ze was trouwens ook heel lief, zo heb ik haar nog nooit gezien. Ik denk dat zij gewoon even nood had aan zo’n individueel momentje, dat krijg je namelijk niet veel op de playground. 

Na het zoutdeeg ging één van mijn collega’s naar KFC, wat eten gaan halen en hij bracht  voor ons allemaal frietjes mee! Lief hé. Nadien heb ik de calorieën eraf gelopen door tikkertje te spelen. Na een half uur was ik wel kapot. Amaai, ik heb echt geen conditie, wat de kinderen trouwens grappig vinden! Jij kan ons toch niet pakken, zeggen ze dan en gelijk hebben ze.

Nadien heb ik nog wat gekke gedaan met een paar van de meisjes. Ik was een medewerker van een helpdesk en probeerde iedereen klantenkaarten te verkopen, voor mij magische winkel. Ik kon weer allemaal opgaan in mijn rolletje. De dag werd beëindigd door een creatieve bui van de jongeren. Ze hadden namelijk krijt gevonden en besloten om het haar van mij en mijn collega te kleuren. Hij werd grijs en ik kreeg blauw haar. Daarna werd ons gezicht onder de handen genomen en ook nog mijn broek. Ik ben dus heel kleurrijk naar huis gegaan! Je had mijn douchewater moeten zien…. Alle kleurtjes van de regenboog!

’S Avonds kreeg ik de eer om de poort vast te doen, wat niet echt lukte. Ik kreeg het slot open, maar kreeg het niet meer dicht. Crazy Crazy Crazy… Nu weet ik wel hoe het moet! Volgende keer beter dus! 

Thuis heb ik enkele dingen uit de diepvries gehaald en in de oven gestoken. Ik had geen andere keuze, aangezien ik nog steeds niet naar de winkel geweest was. Ik was zo moe op dat moment dat het mij eigenlijk allemaal niet meer kon schelen. Ik heb het dus gewoon opgegeten en ben gaan slapen. Ik was echt uitgeput! 

Vandaag ben ik wakker geworden, omdat mijn zus mij een berichtje stuurde. Een goedemorgen dus! Daarna stuurde ik er nog eentje naar mijn mama. Het is niet omdat ik in het buitenland zit dat ik Moederdag mag vergeten! Nadien was het tijd om wat recepten op het internet te zoeken. Vandaag wou ik namelijk een Traditional Sunday Dinner maken. Lees: a roast, Yorkshire pudding, roast potatoes and GRAVY! Ik had mijn kotgenoten uitgenodigd, want ik kon moeilijk een heel gebraad op mijn eentje opeten.

Als eerste had ik dus een recept nodig, zodat ik wist wat ik nodig had van de winkel. Nadien was het ook effectief tijd om naar de winkel te gaan. Één van mijn kotgenoten besloot met mij mee te gaan, wat ik op zich wel kon appreciëren. Daarna was het tijd op de keuken wat op te ruimen, één van haar vrienden ging namelijk mee-eten. Ze had namelijk een date geregeld voor onze andere kotgenote. Hij ging aardappelen meebrengen en worteltjes. Op die manier wou hij zijn steentje bijdragen. Om drie uur zijn we begonnen met de voorbereidingen te maken, waaronder de Yorkshire puddings. Daarna was het tijd om mijn varkensgebraad klaar te maken en in de oven te steken, dit moest namelijk meer dan 2,5 uur in de oven! Op een gegeven moment begon er allemaal rook uit de oven te komen en wou ik het gebraad er even uithalen. Ik hielt de gril blijkbaar iets te dicht tegen mij en verbrandde mijn arm… Auw! Nu is het zo’n mooie rode plek en het doet pijn! 

Tegen half zeven hebben we dan uiteindelijk gegeten. Het verdelen van de Gravy liet ik aan hun over. Ik zou het anders toch maar verkeerd gedaan hebben. De Britten en hun gravy, daar mag je niet tussenkomen hoor! Het was alsof mijn bord een overstroming had meegemaakt. Uiteindelijk was het wel lekker, ik moest er gewoon even aan wennen.

Daarna was het nog tijd voor een dessert en voor de afwas. Waar ik de opmerking kreeg of ik dit weekend de gang nog ging dweilen. Ik dacht echt: WTF!! Ik heb hier juist eten gemaakt en nu gaat gij komen klagen over een gang? Eerlijk: ik was van plan om het niet te doen, ik dacht niemand merkt of ik het gedaan heb of niet. Plus: zo moet je mij niet aanspreken. Ik ben één van de weinige die haar taken doet. Ik zie haar niet klagen tegen mijn mannelijke kotgenoot, die helemaal niets lijkt te doen.

Ik dacht: “Elke hou u in en doe het gewoon.” Ik had geen zin om er tegen te beginnen… Nadat ik klaar was heb ik de markeer stift genomen en een gigantisch vinkje naast mijn taak gezet. Wat een rebellie, al zeg ik het zelf.

Na het eten en de opruim ben ik naar boven gegaan en heb ik deze blog afgewerkt, met de nodige afleiding van youtube. (zie onderaan) Nu ga ik nog iets kleins doen voor school en dan ga ik slapen. Morgen ben ik van plan om een berg werk te verzetten en een Mojitotaart te maken!

Ik laat weten of het gelukt is!

Xx

Liedjes van de dag:

Een oud, maar super grappig / schattig:

http://www.youtube.com/watch?v=upMgO3piw7g&feature=BFa&list=LLrecyG6Wy1N5oqnT-H5AtJw

Heel oud, maar het perfecte om er nog eens op te dansen:

http://www.youtube.com/watch?v=Nbx0rY5uRKw&feature=BFa&list=LLrecyG6Wy1N5oqnT-H5AtJw

Psychedelische Bob The Builder, dit hebben de kinderen mij geleerd! Zo verslavend:

http://www.youtube.com/watch?v=SD1ENnVnMXM         

En tot slot mijn favorieten op Britains Got Talent: (ze hebben trouwens niet gewonnen)

http://www.youtube.com/watch?v=l7I6KjNWmGM&feature=BFa&list=LLrecyG6Wy1N5oqnT-H5AtJw

Greyhound

Ik had beloofd dat ik sneller een update ging maken! Ik hoop dat dit snel genoeg is. Om eerlijk te zijn had ik het voor gisteren gepland, maar het ging mijn niet af. Straks gaan jullie te weten komen waarom!

We waren geëindigd met zaterdag: ik zou naar de winkel gaan om wat spullen voor mijn project en Sheperds pie maken. Wel, dat eerste is gelukt. Ik ben naar tot aan de winkel geraakt en heb gevonden wat ik nodig had. Gelukkig, anders had ik daarvoor ook nog een oplossing moeten zoeken. Toen ik terug thuiskwam ben ik wat beginnen werken voor eindwerk. Ik was nog niet lang bezig of er werd op mijn deur geklopt. Een van mijn kotgenoten had bezoek over de vloer, haar papa en een vriend van haar. Blijkbaar had ze over mij verteld en hij wou mij ontmoeten. Ze keek zo hoopvol, ik kon echt niet weigeren. Ik hou niet echt van dit soort situaties, maar heb het dan toch maar gedaan. Ik had er niet zo'n goed oog op, tot ik de keukendeur opendeed: wat een schoon manneke! Hij was wel helemaal hyper en kon geen vijf minuten blijven stilzitten (adhd & autisme). Ik werd uitgenodigd om mee Fish and Chips te gaan eten, vandaar dat ik dus geen Sheperds Pie heb kunnen maken.

Mijn kotgenoot ging haar schoenen gaan aandoen en kwam nogal casual gekleed naar beneden. Lees: te korte T-shirt, te korte broek, fluo blauwe sokken en witte sneakers. Haar vader vroeg of ze haar niet wat deftiger kon kleden. Hij gebruikte mij als voorbeeld, dat ik er altijd proper uitzie. Haar antwoord was: "Zij is geen kunststudente, daarom kan zij dat". Waarop mijn andere kotgenote reageerde: "Dat is geen excuus, zij werkt met kinderen". Waarop haar vriend reageerde: "Oh, dan kunt gij mij zeker wel aan!. Ik dacht echt: "wat is er hier aan het gebeuren". Blijkbaar maak ik nu ook deel uit van hun familie, wat ik persoonlijk een beetje freaky vind.

Na het eten heb ik nog wat verder gewerkt voor eindwerk en heb ik mijn avond afgesloten met het bakken van cake. Ik had nog even een energiestoot, dus besloot om chocoladecake te maken. Wat een opdracht! Vooral omdat ik de eieren stijf moest kloppen met een (hand)klopper. Dat duurde echt eeuwen! Mijn 3^de kotgenoot had medelijden met mij, dus heeft zij het een tijdje overgenomen. Met een stuk chocoladetaart als beloning, want al zeg ik het zelf: ze was super lekker! Ik was zo trots dat ik op iedereen zijn deur ben gaan kloppen om te vragen of ze geen stukje wouden. Iedereen wou behalve mijn mannelijke kotgenoot, hij keek al wantrouwig omdat ik voor zijn deur stond. Misschien dacht hij dat ik hem kwam vermoorden of zagen over een deur die had afgebroken. (Die laatste comment kon ik mij niet laten – mijn excuses - )

Op zondag had ik mij een beetje overslapen, waardoor ik mij heb moeten haasten naar mijn stage. Uiteindelijk was ik 10 minuten te laat, wat ik nog doenbaar vond. Die dag kwam het maar traag op gang op The Venture. Het duurde even voor de kinderen kwamen toestromen. Wel werd ik meteen uitgedaagd toen ze aankwamen. Een paar jongeren hadden zichzelf opgesloten in het "knutselkot". Ze begonnen met materiaal te gooien en wouden enkele rollen zijdepapier mee naar buiten nemen. Deze leken ze te willen gebruiken als zwaard. Aangezien dit nogal duur papier is kon ik dit echt niet toestaan. Ze waren met drie. Eentje luisterde toen ik vroeg om het terug te leggen, de andere twee niet. Hen heb ik uiteindelijk geband, eerst voor vijf minuten, maar aangezien ze niet wouden weggaan heb ik het er een halfuur van gemaakt. Ze klommen op het schip en weigerden om weg te gaan. Ik heb het hier toch nog altijd moeilijk mee hoor, zo die respectloze omgang. Uiteindelijk is één van de medewerkers mij bijgesprongen en hebben we ze samen van de playground gekregen.

 

Daarna was het tijd voor mijn MAB-sessie. Ik moet hier namelijk een project doen voor het van Muzisch-Agogisch begeleiden. Vandaag was het tijd voor deel 1.

Om te tonen hoe hard ik aan deze sessie heb gewerkt zal ik mijn uitgetypte versie hieronder kopiëren. (Perfect voor op familiefeesten!)

The journey (sports, games and teambuilding)

Goals:

• The youngsters can start – continue and finish an activity.
  
• They can work together and handle difficulties
  
• They are tolerant to each other and are team players
  
• The youngsters discover new games and dare to take them on.
  

The session:

• Follow the name (Warming up game)
  Everybody spreads out, and starts walking. I will call a name and then everybody has to start following that person. You keep walking in the same speed, and just follow that person until I call another name.
  
  
• Hang up the washing
  Everybody gets their own (washing)pin. On the signal you have to try and steal as many pins as you can. The person who has the most pins in the end wins.
  
  
• I'm going on a trip and I'm taking with me ( Game to catch our breaths)
  We all stand in a circle. The first person begins: I'm going on a trip, and I'm taking with me a toothbrush. The person on his right side is on now: I'm going on a trip, and I'm taking with me a toothbrush and some clean socks. It's a memory game. If you get one wrong, you're out.
  
  
• The big crossing
  The group is divided into two groups. They all get the task to cross an area, that I will point out. There are restrictions in them crossing. For example: you can only use one foot, two hands and one bum.
  

  
   

• Ripped pants
  Everybody stands on one line. A bit further there's another person with his / her legs open. When you say go, you have run to that person as fast as you can and crawl through his / her legs. The last person to go through it has to stand behind the first person, forming a line. This way it gets harder and harder for the other persons to get through.
  
  
• You can count on me
  Everybody is standing on a bench. Then they get little assignments, like: I want to see you standing from small to tall. Then they have to move, without leaving the bench.
  
  
• Meatballs
  Basically you have to form a pile of people, who cling to each other. You have to hold on for as long as you can, while somebody is trying to pull you apart. If you let go you have to help and try and tear the teams apart.
  
  
• Surviving the chaos
  Everybody in a circle, hands up. 1 tennis bal. The first person throws to another person, whilst calling his / her name. This person remembers who he received the ball from, and lowers his hands. He throws it to a third person. You have to remember who you received it from and who you throw it at. The last person throws it to the first one, and so the game begins. First with one ball, then with two, and so on. Then you can do it while walking or even running.
  
  
• Five – bal
  Two teams. You have to pass the ball to each other, whilst counting to 5. The other team has to conquer the ball, and do the same. The first team to reach 5 wins.
  
  
• Dodgebal
  
  • 1 captain: 3 lives
    
  • You can't fight of the ball (If you touch it, you're out)
    
    
• Human knot
  Everybody stands in a circle. We all put are hand up and move closer to each other, until everybody's hand touch. Then you grab onto two hands, and the groups moves away from each other. We are now a human knot. The task is to untangle this know, without letting go of each other.
  

 

Ik had wel wat zenuwen voor mijn eerste sessie. Vooral omdat mijn stageplaats zo onvoorspelbaar uit de hoek kan komen. Toen ik aankwam op The Venture zag ik dat mijn posters niet omhoog hingen. Door omstandigheden had ik ze zelf niet op kunnen hangen en men had mij beloofd om dit in mijn plaats te doen. Ik hielt er wel een soort van lastig gevoel aan over. Een soort van kleine paniekaanval, omdat ik dacht dat niemand zou willen meedoen, omdat ze er niets van afwisten. Ik heb ze dan meteen omhoog gehangen toen ik aankwam, in de hoop dat het nog iets ging uitmaken.

Daarna kreeg ik nog meer zenuwen omdat er in het eerste uur dat we open waren er bijna geen kinderen aanwezig waren. Even dacht ik: 'dit komt niet goed'. Gelukkig begonnen er na verloop van tijd wat meer kinderen toe te stromen. Meestal komen ze dag zeggen, deze kans greep ik dus om te vragen of ze om twee uur niet mee wouden doen met mijn activiteit. Bij de meeste kreeg ik wel een positief antwoord, dus dat stelde mij al een beetje meer gerust.

Om twee uur ben ik er dan mee begonnen. Ik had wasspelden mee voor mijn 2^de spel en dit leek wel de aandacht van de jongeren te trekken. Ze wouden graag een wasspeld op hun neus zetten en voelen hoe lang ze het konden uithouden. Ik heb hun dit dan eerst laten doen. Na hun experiment ben ik eraan begonnen. Het begin leek heel chaotisch te verlopen. Iedereen wou meer informatie over wat we juist gingen doen en sommigen wouden al helemaal niet meer meedoen. Ik denk dat ik voor mijn eerste activiteit ongeveer zes jongeren had. Als ik eraan terug denk had ik hen beter die wasspelden nog niet gegeven, want ze leken echt super hard afgeleid te zijn. Ze wouden zo graag beginnen spelen, dat ze de uitleg van het spel liever oversloegen. Hun aandacht was ik dus even kwijt.

Uiteindelijk is het me toch gelukt om de uitleg te geven en zijn ze begonnen met het spel. Ik gaf hen vijf minuten om zoveel mogelijk wasspelden te verzamelen. Een kleiner meisje was heel snel haar wasspelden kwijt, wat ze niet leek te appreciëren. Ze wou niet meer meedoen. Ik heb geprobeerd om haar nog wat aan te moedigen, maar ze wou niet meer meespelen. Ze vroeg of ze wat extra wasspelden kreeg, maar dit vond ik niet eerlijk ten opzichte van de rest en daarom heb ik dit ook niet toegelaten.

Niet lang daarna zat haar zus in het zelfde schuitje. Bij haar is het mij wel gelukt om haar terug te laten meespelen. Zo had ik haar een tip gegeven hoe ze makkelijk een wasspeld bij iemand kon bemachtigen. Hierdoor leek ze terug wat gemotiveerder te zijn en deed ze terug verder. Het viel mij op hoeveel kinderen vals speelden of toch probeerden. Verliezen is iets dat ze echt niet graag doen. Na vijf minuten was de opdracht voorbij en gaf ik de opdracht hun wasspelden te tellen. Één van de meisjes had haar wasspelden in haar hand genomen om te tellen en een jongen had deze van haar afgenomen. Hij was met deze wasspelden gaan lopen en het zag er niet naar uit dat hij snel terug ging zijn.

Ik vroeg haar hoeveel wasspelden hij had genomen en dat we die er dan zo wel zouden bijtellen. Uiteindelijk had zij ruimschoots gewonnen, ook zonder de "gestolen" wasspelden. Hierdoor leek ze heel enthousiast te zijn en vroeg ze wat het volgende spel was. Ik had een spiekbriefje in mijn zak met daarop de verschillende spelletjes. Zij vroeg of ze dit lijstje mocht bijhouden. Wat ik toeliet. Vanaf dan nam zij een soort van leiderspositie op. In het begin was het voor mij wat moeilijk om deze "controle" los te laten, maar uiteindelijk heb ik er wel veel van terug gekregen. Zo hielp zij onder andere mee met het motiveren van de andere jongen en bleef ze aandringen om verder te spelen.

Zij las steeds de naam van het volgende spelletje voor en ik deed dan de uitleg. Het "ik ga op reis spel" wouden ze niet spelen. Ze hadden dit blijkbaar al te veel moeten doen in school, dus deze opdracht heb ik laten vallen. Mijn eerste opdracht heb ik trouwens ook laten vallen. Ze leken zo gefascineerd met de wasspelden dat ik meteen naar die opdracht ben gegaan. Het eerste spel diende als korte opwarmer, maar werd dan vervangen door het spel met de wasspelden.

Als volgende speelden we dus the big crossing. Ik besloot om dit spel in het zand te spelen, wat een iets moeilijkere materie is om op voort te bewegen, maar toch "beter" aanvoelt als je valt. Ik had een schop genomen om het terrein te tekenen in het zand. Ik bukte mij om een lijn te trekken toen één van de kinderen mij een kopstoot kwam geven. Ik weet nog altijd niet waarom hij het deed, maar hij leek er wel spijt van te hebben. Zijn hoofd deed er namelijk ook pijn van. Ik heb mij toen even moeten neerzetten en ik had even genoeg van mijn activiteit. Uiteindelijk ging het over en kwam hij zijn excuses aanbieden.

Ik heb mij dan terug recht gezet en ben verder gegaan met mijn sessie. Met dit spel had waren er nog 3 jongeren die wouden meedoen. Toen ik de opdracht uitlegde keken ze mij verdwaasd aan, dit was toch veel te gemakkelijk? Ik had gezegd dat ze enkel twee handen, 1 been en 1 kont mochten gebruiken. Zij dachten dat ze dit elk mochten gebruiken. Het heeft een hele tijd geduurd voor ze doorhadden wat ze net moesten doen.

Bij deze activiteit viel het mij op dat deze kinderen echt doeners zijn. Ze beginnen er meteen aan, zonder eerst iets te overleggen. Telkens als ik hun erop wees dat ze het verkeerd deden (vb. 2 voeten gebruikten) duurde het steeds even tot dit doordrong. Nadien is er ook nog een ruzie ontstaan, omdat iemand niet wou dat haar kont "gebruikt" werd. Op dat moment heb ik hun wat extra aangemoedigd en zijn ze tot een compromis gekomen. Uiteindelijk zijn ze wel in hun opzet geslaagd.

Het volgende spelletje dat we speelden heette de gescheurde broek, of in het Engels: Ripped pants. Tijdens dit spel deden er terug wat meer kinderen mee. In het begin leken ze niet door mijn benen te willen kruipen. Daarnaast leken ze ook hun kleren niet vuil te willen maken. Uiteindelijk heeft toch iedereen de opdracht gedaan. Wel was er terug wat ruimte voor bedrog en enkele valse tranen, vooral als ze als laatste door mijn benen gingen. Niemand wou er uit gaan. Enkele oudere meisjes namen de plaats in van diegene die eruit moesten. Op die manier konden zij meespelen, zonder hun kleren vuil te maken en kregen de kleintjes nog een kans.

Met het spelletje You can count on me heb ik de meeste deelnemers kunnen trekken. Ik had een bank gekozen in het midden van de playground en steeds meer nieuwsgierige kinderen wouden meespelen. Dit spel was een succes. Ze wouden ook steeds meer opdrachten en bedachten er zelf ook, zodat ze verder konden blijven spelen. Hier werd bedrog niet getolereerd, ze wouden het goed kunnen doen. Groepsdruk heeft ervoor gezorgd dat niemand heeft vals gespeeld.

Meatbals wou terug door enkelen niet gespeeld worden uit de angst dat hun kleren gingen vuil worden. Diegene die meededen hadden ook wel enkele richtlijnen: niet aan dat trekken of aan dat. Voor de rest was het wel een leuk spel. Ik was onder de indruk van de kracht van sommigen van de jongeren. Orde in de chaos was ook een succes. Ik vroeg de jongeren om 5 plastic balletjes te verzamelen en dit deden ze zonder probleem. Normaal wanneer er met deze balletjes gewerkt wordt breekt er meestal een ballengevecht uit. Deze keer was het niet zo. Deze keer speelde ik wel mee, omdat ze dit vroegen. Ik denk dat ze mij gewoon graag zien lopen. Uiteindelijk hebben we het spel kunnen spelen met alle vijf de ballen, hebben we in de omgekeerde richting kunnen werken en hebben we het al lopen gedaan. Dit spel was dus een succes.

Normaal was het dan de beurt aan Five-ball. Enkel was ik deze vergeten op mijn lijstje te zetten en op de dag zelf heb ik er niet meer aan gedacht. Hierdoor hebben we dit spel niet kunnen spelen. Tijdens dodgebal waren er nog maar vier jongeren die wouden meespelen. In het begin wouden leken ze het volgens hun eigen regels te willen spelen, maar daarna leken ze er wel voor open te staan. Enkele andere jongens leken wel boos omdat we een stuk van hun voetbalveld opgebruiken voor dit spel. Zelf wouden ze niet meespelen. Het spel was heel snel afgelopen, aangezien we maar met zo weinig waren. Ik moet wel opmerken dat de jongeren zeer behulpzaam waren met het afbakenen van het veld. Hiervoor had ik behangerstape meegenomen. Toen één van de teams gewonnen was liep iedereen ineens weg. Er was iets gebeurd op de playground dat hun aandacht trok. Eentje hielp mij nog met opruimen en dat leek het einde te zijn.

Later op de middag kwam het meisje dat mijn lijstje nog had terug bij mij en zei dat we nog één spelletje over hadden. Op mijn lijstje stond: Human Knob. Het moest eigenlijk Knot zijn, want wat er origineel stond wat menselijke testikel. Niet echt gepast dus. Gelukkig konden ze er wel mee lachen. Het was zij die nog enkele jongeren ronselde en hen vroeg om dit laatste spelletje nog mee te spelen.

Nadien heb ik er een papier bijgenomen en wat notities gemaakt over het verloop van mijn activiteiten. Één van de meisjes liet mij weten dat ze het heel fijn vond en dat ik nog meer spelletjes moest meenemen. Op deze manier eindigde de eerste sessie van mijn project.

Na mijn sessie zat ik even neer, op adem komen. Naast mij stond een pot met kleurtjes erin, men had namelijk enkele tekeningen afgedrukt, zodat de jongeren konden kleuren. Nu waren er twee meisjes op het hout van de banken aan het tekenen. Nog niet zo lang gelden was er een waarschuwing gekomen over graffiti en over hoe The Venture zou gesloten worden als ze het nog eens zouden doen. Nu waren ze het dus aan het doen, terwijl ik er naast stond. Ik waarschuwde hun, waarop eentje ermee ophielt. De ander stond recht en leek mij te willen uitdagen. Ze maakte schrijfbewegingen op een balk, maar ik dacht dat ze dit enkel deed om mij te provoceren. Tot ik ging kijken en er iets doorkrabt op stond. Haar reactie: "dat heb ik niet gedaan". Echt één van de meest onsuccesvolle excuses ooit. De tekening was daar waar ze haar hand had gehouden en de graffiti was in dezelfde kleur als de stift die ze trouwens nog steeds vast hielt. Ik vermoed dat het een misverstand was *sarcasme*.

Ik zei dat ze van de playground moest gaan maar ze leek niet te willen luisteren. In plaats daarvan herhaalde ze alles wat ik zei. Ik heb er dan iemand bijgeroepen, want ik voelde dat het alleen niet ging lukken. Zelfs met haar erbij heeft het nog even geduurd tot we ze eraf hebben gekregen. Nu mogen ze niet meer op de playground tot de teamvergadering, waar het besproken zal worden.

Weet je nog dat meisje dat een nieuwe vriend heeft? Ondertussen is het al gedaan, en ze deed heel mysterieus over waarom het gedaan was. Ze had het op zaterdag blijkbaar al aan iemand verteld en wou dit nu niet meer doen. De hele dag kwam ze heel lastig over. Ze wist precies geen blijf met zichzelf. Ik kan mij voorstellen dat het iets oneervol is, wat er gebeurd is. De rest van de avond verliep eigenlijk traag, niet veel meer gebeurd.

Op naar huis dan maar. Daar had ik een uurtje om mij klaar te maken: ik ging namelijk uit. Ja, je leest het goed! Op woensdag had ik een uitnodiging gekregen van mijn stagementor om op zondag mee uit te gaan, samen met nog iemand van The Venture. Het klinkt misschien wat raar, maar dat was het eigenlijk helemaal niet. Het was echt super fijn, maar alles op zijn tijd! Ik kwam dus thuis en heb mij een douche genomen. Omdat mijn haar nat was en ik geen haardroger heb en moeilijk zo kon buitengaan (wow dat is een lange zin!) Klopte ik aan bij mijn kotgenoten om te vragen of zij er geen hadden. Beste haardroger ooit trouwens! Mijn haar was super snel droog.

Het duurde niet lang of het was tijd om te vertrekken. Met hun tweetjes kwamen ze me oppikken, de vriend van mijn stagementor was chauffeur. Hij zette ons af in de stad. Daar gingen we een pub binnen en bestelden we 3 Purple rain cocktails, die eigenlijk blauw zagen. Na dit eerste drankje gingen we verder naar een andere pub waar je cocktails in kannen kon kopen. Hier kocht je dus meteen een hele kan. Er was een aanbieding: twee kannen voor 12 pond. Wij kozen: strawberry daiquiri en cosmopolitan, super lekker! Ik moet wel zeggen: die kunnen heel wat sneller drinken als ik hoor! Ik was de traagste. Blijkbaar is dat hier de gewoonte dat je van de ene plek naar de andere gaat, dus na onze twee kannen gingen we terug verder. Hier moesten we 1 pond inkom betalen, wat echt niet veel is! Tijd om cider te drinken! Jammiie.

Het was hier dat een oude pee mij vast nam en zo een "nice" gezicht naar mij trok, zijn duim omhoogstak en verder liep. Hilariteit alom. Ik moet zeggen: het is anders uitgaan hier in Wrexham. Veel meer extentions en fake tan! Nadien gingen we verder naar de Voodoo moon bar, hier heb ik altijd al eens willen binnengaan. De dame aan de inkom zei dat ze al 50 man teveel had binnengelaten, maar dat we toch nog binnen mochten. Ik dacht: dit komt niet goed. Uiteindelijk was daar zelfs nog geen 50 man volgens mij, misschien waren ze verdwenen! Dus we vroegen ons af hoeveel mensen hier normaal dan binnenmogen? Niemand – krekel krekel –

Onze laatste stop was de Chicago rock bar, hier speelden ze al wat oudere muziek (Spice girls en oude rock liedjes) wel super gezellig! Om drie uur gingen plots alle lichten aan, het zat erop. Blijkbaar is dat hier de gewoonte: alles stopt om drie uur. Eigenlijk was dit onze laatste stop niet, we zijn nog in de flame binnengeweest, een take-out gaan halen. Chips and Cheese, het ultieme eten na het uitgaan. Ik vertrouwde er mij eerst niet aan, maar heb er dan toch eens van geproefd. Ik vond het wel lekker, ook al weet ik niet of mijn smaakpapillen op dat moment nog te vertrouwen waren.

Dan was het tijd om naar huis te gaan en in mijn bedje te kruipen. Een zeer geslaagde avond al zeg ik het zelf! Op maandag werd ik heel vroeg wakker. Veel energie had ik niet, ook al kon ik niet meer slapen. Ik heb mijn kamer dan maar opgeruimd en de was gedaan. Nadien heb ik mijn Wall of Luv upgedate en er wat foto's van genomen. (zie facebook). Ik heb geprobeerd wat te werken voor school, maar mijn hersenen leken het niet toe te laten, met als gevolg dat mijn to do lijstje niet veel korter is geworden. Wat ik wel heb gedaan is mij Sheperds pie gemaakt! And it was good..

Na mijn eten heb ik mijn avond afgesloten met naar Xmen te kijken en ben naar mijn bed gegaan.

Op dinsdag was het de bedoeling dat ik vroeg ging opstaan, mijn schade wat inhalen. Spijtig genoeg ben ik terug in slaap gevallen en pas om 11u opgestaan. Niet echt productief dus. Ik heb mij dan toch uiteindelijk uit mijn bed kunnen trekken en heb mijn paper voor de school hier aangepast. Dan ben ik die taak gaan ingeven, aangezien morgen de deadline is (of liever vandaag). Eerst ben ik nog nietjes gaan kopen, omdat die van mij op waren en ik kon moeilijk die taak zo afgeven. Het heeft even geduurd voor ik de plek vond waar ik moest zijn om mijn taak af te geven. + hier moet je allerlei papieren tekenen, eentje voor hun, eentje voor de docent en eentje voor u, om te bewijzen dat jij ze hebt afgegeven en dat zij het hebben ontvangen. Wel handig trouwens, zo kunnen er geen misverstanden gebeuren.

Na dit gedaan te hebben ben ik naar de winkel geweest en heb ik naast mijn gewone inkopen wat redbull gekocht. Ik had het even nodig. Één blikje heeft er mij even doorgeholpen en ik heb toch wat werk kunnen verzetten. Ook al heeft Facebook mij afgeleid! (lees: nieuwe foto's erop gezet en heel diene nest). Na mijn harde werk heb ik de restjes van mij SP opgegeten en heb ik al mijn taken upgeload op mijn portfolio. Op deze manier kunnen ze in België ook zien dat ik mijn tijd nuttig heb gespendeerd.

Ik ben goed op weg om mijn to do lijstje af te werken, dus hopelijk kan ik op deze manier blijven doorgaan! Op mijn lijstje van vandaag stond ook mijn blog updaten, bij deze!
Ja, ik heb dus een algemene lijst en ene lijstje per dag. Ik ben een freak ik weet het!

Vandaag heb ik (bijna) alles kunnen doen vanop mijn dag-lijstje. Alles behalve jullie wat meer vertellen over mijn Wal Of Luv. Ik vermoed dat dit voor één van de komende dagen zal zijn.

Tot dan groet ik u!

E.

Liedje van de dag: http://www.youtube.com/watch?v=gxHGiQm6i98&list=LLrecyG6Wy1N5oqnT-H5AtJw&feature=mh_lolz

Mama do the hump!

Goeiemorgen België!
Het is hier nu vrijdag 4 mei en ik ben eindelijk uit mijn bed getuimeld. De laatste dagen lijkt mijn ritme helemaal verstoord! Ik kan 's avonds de slaap niet vatten, dus blijf lang wakker, met als gevolg dat ik bijna tot een stuk in de middag slaap. Vandaag is het niet zo extreem, dit heeft ook te maken met het feit dat ik straks naar stage moet. 

Normaal moest ik maar om 2uur in The Venture zijn, maar dit is nu veranderd. Op woensdag hadden we namelijk bezoek van enkele mensen van Communities First. Omdat ik heel dat systeem nog niet snap heb ik een afspraak met iemand die op The Venture werkt. Zij gaat mij vandaag wat basisinformatie geven, zodat ik op z'n minst toch al kan doen alsof ik weet wat er allemaal aan de gang is. Alles op z'n tijd natuurlijk, laten we beginnen met waar ik ben gestopt: vorige week vrijdag.
Mijn doelstelling vorige week was om sneller een blog-update te maken, aangezien die van mij altijd mega lang lijken te zijn. Ik denk dat ik kan concluderen dat ik niet in mijn doel geslaagd ben. Mijn excuses daarvoor, ik zal het deze week nog eens proberen! 

Dus: vorige week vrijdag. Ik heb uiteindelijk dan toch nog de motivatie gevonden om iets te doen. Een keer ik uit bed ben is dat niets, het is gewoon het beginnen dat voor mij moeilijk blijkt te zijn. Ik heb mij dus rechtgezet en heb mij een warme douche genomen. Nadien ben ik de stad in geweest en heb mij een super cool magazine gekocht. Je kan er iemand mee doodkloppen denk ik! Garbage heet het. Het klinkt niet echt veelbelovend, maar dat is het wel. Vanuit de winkelstraat ben ik naar de supermarkt geweest. Op die manier had ik dat ook al achter de rug. Ik voelde mij precies weer een ezel: sleuren maar! Terug op mijn kot heb ik alles op z'n plaats gezet en heb ik mezelf beloond met een aflevering van Downton Abbey. Ik ben echt verslaafd aan die serie en te denken dat ik er eerst niet naar wou kijken. Ondertussen heb ik beide seizoenen gezien en moet ik geduldig afwachten tot het derde. Ik denk wel dat het pas volgend jaar uitkomt, dus ik zal nog heel veel geduld moeten hebben. 

Nadien heb ik nog wat gewerkt voor school en heb ik geprobeerd om nog zoveel mogelijk te doen. Mijn geheugen laat me hier wat in de steek. Ik heb dus geen idee of ik veel gedaan heb, maar ik vermoed dat het toch iets geweest zal zijn. Toen ik terug beneden kwam vond ik een briefje op de tafel. Blijkbaar was er iemand langs geweest om het lek in mijn kamer te maken. Ik wist niet over welk lek ze het hadden, dus ik was wel een beetje verbaasd. Mijn mannelijke kotgenoot had de deur opengedaan, maar hij had ze niet in mijn kamer gelaten, omdat ik er niet was. Hij had een nummer achtergelaten, maar toen ik deze probeerde te bellen bleek het nummer niet te werken. Ik heb dan een mailtje gestuurd naar mijn kotmadam om te zien of zij een nummer had / kon bellen. 

Had ik trouwens al verteld dat ik een gigantische spin in mijn kookpot had gevonden? Ieuwww….
Ik wou eten maken en haalde mijn pot uit de kast en daar zat ze! Eikes! Ik wou ze buiten zetten, maar het regende echt super hard, dus ik had ook niet veel zin om buiten te staan wachten tot ze eruit kwam. Ik heb dan maar een deksel op die pot gezet en heb mij een andere genomen. Ik ben echt super bang van spinnen, voor diegene die het nog niet wisten: het is eruit. En met super bang bedoel ik: paniekaanval, niet meer kunnen bewegen bang! Ik verschoot ervan dat ik de pot niet gewoon op de grond heb gegooid. Ik ben deze keer nog tamelijk kalm gebleven. Uiteindelijk heb ik aan het lief van mijn Franse kotgenoot gevraagd om mij te helpen. Hij was de eerste die ik zag, ocharme die jongen. Alhoewel: hij heeft mij wel een preek gegeven: 'Do you not care for its life?'. Ik heb gewoon eens gelachen en hem zijn gang laten gaan. Uiteindelijk heeft hij het afgehandeld, dus heb ik eigenlijk het recht niet om te klagen. Tot slot heb ik mijn kookpot eens uitgewassen met Detol. Stel u voor dat die daar eitjes in had gelegd en ik zou die opeten. Brrr, ik krijg kou van de gedachte alleen al. 

Op zaterdag had ik mij voorgenomen op iets vroeger op te staan om alvast mijn avondeten al klaar te maken. Dit is niet gelukt, aangezien ik weer niet uit mijn bed geraakte. Op naar stage dan maar! Ik werd opgepikt door één van mijn collega's, dus moest ik niet stappen. Zij vertelde mij dat The Venture wat materiaal gedoneerd had gekregen, waaronder het materiaal om een ballenbad te maken. Het klonk alleszins al spannend. 

Het weer zat heel goed mee, wat volgens mij maakte dat de kinderen in een goeie bui waren. We waren nog niet lang open of we begonnen het ballenbad al op te stellen. Een paar van de kinderen / jongeren hielpen mee, wat het werk wel heel wat sneller deed gaan. Toen het ballenbad af was lieten de kinderen zich volledig gaan. Ze sprongen van een verhoog in het bad en deden allerlei truckjes. Op een gegeven moment nam één van de medewerkers wat foto's. Zij heeft deze nodig om aan te tonen wat er allemaal gebeurt op The Venture, om op die manier meer subsidiëring te krijgen. 

Één van de meisjes merkte op dat ze graag een foto wou nemen van haar zus terwijl die in de lucht sprong. Ik was net met mijn gsm bezig, dus vroeg ze of ze die van mijn mocht gebruiken. In eerste instantie had ik daar niets op tegen, dus gaf ik haar mijn gsm. Er zijn echt een paar grappige foto's getrokken! Alles ging ook goed, ze toonde respect voor mijn telefoon, dus ze mocht er van mij zeker nog mee werken. Dat was tot ze ineens ermee aan de haal ging. Samen met een ander meisje, die haar leek aan te moedigen om weg te lopen. Ik wist dat ze sowieso veel sneller gingen zijn als mij, dus weigerde ik om achter hun te lopen. Ik heb hun namen 1x geroepen, maar er leek geen stoppen aan. Na 5 minuten zag ik ze staan bij het voetbalveld. Ik liep rustig naar hen toe en deze keer bleven ze staan. Ze zei dat ze een spelletje had gevonden en dat ze dit graag wou spelen. Ik vertelde haar dat ik het niet acceptabel vond dat ze met mijn spullen wegliep. Ik vertelde haar dat ze op mijn gsm mocht spelen, als ze dit eerst aan mij vroeg en bij mij bleef terwijl ze erop speelde. Ze bood haar excuses aan en ging met mij mee bij het vuur zitten. Daar heeft ze nog een lange tijd op mijn gsm gespeeld. 

Ik heb er geen spijt van dat ik haar mijn gsm heb laten gebruiken, aangezien het enkele leuke momenten heeft opgebracht. Daarnaast denk ik ook dat haar heb kunnen aansturen om in de toekomst ander gedrag te stellen. Nu weet ze dat als ze mijn gsm wilt dat ze dit eerst moet vragen en er dus niet zomaar mee weglopen. Ik hoop dat ze deze positieve lijn blijft doortrekken. 

Nadat de kinderen zich hadden uitgeleefd in het ballenbad werden de ballen voor iets anders gebruikt: om naar elkaar te gooien. Die dingen kwamen echt nog hard aan hoor! Een nieuw spel werd gelanceerd: Hide and seek ball tagg. Je moest je dus verstoppen en als je gevonden werd moest je getikt worden, met de bal. Lees: naar elkaar gooien. Het duurde niet lang of heel de playground lag vol ballen. Verder werd er die dag terug een mozaïek tafel op gesteld, zodat de jongeren verder konden werken aan hun kunstwerkjes. Er werd mij gevraagde een oogje in het zeil te houden. Er was een meisje aan een werkje bezig, dus besloot ik om wat bij haar te blijven. 

Ik moet wel nog wat vertellen over dit meisje. Ik heb namelijk heel wat moeite met haar gedrag, met dat van haar en haar tweelingzus. Ik kan eerlijk zeggen dat ik met hun nog geen positieve ervaring heb gehad. Zij zijn kampioen in het pushen van mijn grenzen. En om helemaal eerlijk te zijn zou ik ze liever uit de weg gaan. Toch als (bijna) professionele bachelor in de Orthopedagogie kan ik zoiets niet maken. Ik heb dus al verschillende manieren geprobeerd om toch eens die positieve reactie te krijgen. Mijn eerste uitdaging hier was bij haar blijven staan. Haar het tempo laten bepalen en zien waar we daarmee geraakten. Dit leek goed te gaan. Zij werkte verder en begon wat stukjes tegel die op de grond waren gevallen op te rapen. Op de grond vond ik een oogje, ik legde het naast haar neer en vroeg of ze dit niet wou. Ze leek het interessant te vinden, maar toen ze zag dat het van mij kwam wierp ze het gewoon weg. Ik liet het over mij gaan en ging gewoon verder met opruimen.
Daarna moest ik echt dringend naar toilet. Dus wou ik naar binnen gaan, maar enkele meisjes blokkeerden de ingang. Waaronder de 2^de helft van de tweeling. Ik dacht: deze strijd ga ik niet aan. Dus zei ik hen dat ik gewoon de andere deur zou nemen. Nu ik toch een sleutel heb, kan ik er maar beter gebruik van maken. Dit had ik beter niet gezegd, ik was nog maar halverwege naar de deur of ze stormden op mij af. De deur bleek los te zijn, dus kon ik snel naar binnen. Ik heb mij echt met mijn volle gewicht tegen de deur moeten zetten, gewoon om ze buiten te houden tot ik de deur kon vastdraaien. Wat een strijd… Toen ik de gang inliep zag ik ze allemaal staan voor de ruit van de eerste deur. Ik kon het mij echt niet laten en heb een vreugde/ in your face dansje gedaan. Heel kinderachtig.. Ik weet het! 

Binnen werd er thee voor iedereen gemaakt. Ik nam een plateau vol thee meer naar buiten waar de 2^de helft van de tweeling mij aan het opwachten was. Ik nam een kopje en wou net drinken toen zij zei: That's not yours, waarop ze mij de beker wou afnemen. Ik zei dat het wel die van mij was, omdat niemand in The Venture thee drinkt zonder melk en deze was zonder melk. Haar gezicht was echt geld waard. Ze heeft haar gewoon omgedraaid en is weg gestapt. 

Ondertussen leken de kinderen wat nieuw speelgoed te hebben gevonden: een soort van plastic buizen. Hiermee sloegen ze op elkaar. Nadat ik mijn thee had opgedronken deed ik mee. Het was echt een gevecht, zeker als ze u met twee bestormen. Er was eentje bij en die kwam altijd schreeuwend op mij af, echt grappig om te zien. Uiteindelijk kreeg ik een buis tegen mijn pink, wat echt verschrikkelijk veel pijn deed. Gelukkig hielden ze dan op met het slaan en hielden we een wapenstilstand rond het vuur. De jongen die schreeuwend op mij afkwam had blijkbaar een paar vragen voor mij. Echt alles wou hij weten, ik welke straat ik woon in België, hoe mijn dorp heet,… Hij leerde mij tellen in het Welsh en ik hem in het Nederlands. Het lukt mij nog om tot vijf te tellen trouwens! Tot tien was te moeilijk. 

Hij noemt mij trouwens Adelke, Elke is blijkbaar te moeilijk. Daarom vroeg hij of hij mij geen andere naam kon geven. Ik vertelde dat mijn naam in het Engels Every betekende, waardoor hij mij vanaf nu zo gaat noemen. Uiteindelijk bleek dat ook andere kinderen wat Nederlandse woorden wouden leren. Zo leerde ik één van de meisjes het woord lievenheersbeestje en nog wat andere meisjes het woord visfoef. Vraag me niet waarom, maar dit wouden perse weten hoe je FishFanny in het Nederlands zei. Ik wou het hun wel eens horen uitspreken, wat echt mega grappig was. 

Nadien leek ik een hyper moment te hebben. I went a bit crazy! Zo wou een van de jongens een massage. Ik deed dit, maar wel met een gekke stem. Ik deed alsof ik een Chinese dame was, die eigenlijk totaal niet chinees klonk. Nadien was ik een Franse dame. Ik weet niet juist wat ik allemaal heb gezegd, maar het zal wel op niet veel geslaan hebben. Het was wel leuk om zo eens even gek te kunnen doen. Helemaal los gaan. Nadien heb ik nog met hem een dansje gedaan en toen was het tijd om naar huis te gaan.
Terug op mijn kot heb ik spaghetti gemaakt, om daarna met mijn mama te skypen. Het was echt een leuk gesprek (waarvoor dank mama!) Ik was wel nog altijd steeds hyper! Dus waarschijnlijk dat ik ook wat rare dingen gezegd heb. Nadien had ik nog een movie night met mijn kotgenoten. We hebben naar The hulk gekeken. Tijdens de pauze ging één van hen twee naar beneden om wat popcorn te halen. Daar merkte ze op dat de keukendeur was afgebroken. Ze kwam naar boven gestormd om ons te laten weten dat onze mannelijke kotgenoot de branddeur had afgebroken. Ze leek echt overstuur. Dan deed ze iets wat ik niet had verwacht: ze ging de confrontatie aan. Ze ging op zijn deur kloppen en vragen waarom hij het gedaan had. Blijkbaar was hij het beu dat mensen met de deur sloegen. 

Ik kon hen horen roepen tegen elkaar, een beetje overdreven als je het mij vraagt. Terug binnengekomen werd er een klaagzang afgestoken. Hoe slecht hij wel was en blablabla.. Hoe alles wat fout gaat in het huis zijn fout is… Zo slecht is diene jongen nu ook niet hoor! Oké, een half uur ervoor had hij nog tegen mij geroepen. Serieus, als een caveman stormde hij zijn kamer uit om te roepen dat het licht in de gang moest aanblijven. Ik wist echt niet wat er gebeurde, dus bekeek ik hem en zei dat ik niet aan het licht was aangeweest. Not you then: zei hij. Waarop hij zijn deur terug toesloeg. Nog steeds zoveel frustraties om een dom licht.. Crazy people! 

Op dat moment had ik er een beetje genoeg van. Ik ben gaan slapen, ik had efkes genoeg van hun "gekreft". Het is erg om te zeggen: ik kon het gewoon niet meer opbrengen om er naar te luisteren. Uiteindelijk heeft onze kotmadam een kwade mail naar iedereen gestuurd en heeft hij de deur er terug ingezet.
Op zondag had ik niet echt een productieve dag. Kort na de middag werd er op mijn deur geklopt. Of ik niet mee wou gaan naar de stad om te lunchen en daarna naar de cinema te gaan. Ik had het gevoel dat er vandaag toch niet veel ging uitkomen, dus ging ik maar mee. Het was echt super koud buiten! Regenen, wind en een ijzige kou. Ik was echt blij dat ik niet op The Venture moest zijn vandaag! Uiteindelijk zijn we dan helemaal doorweekt naar Subways geweest en zijn we daarna naar The Avengers gaan kijken. Ik kende de personages niet zo goed, zeker niet als je mijn kennis vergelijkt met die van hun. In het begin zat ik dus met veel vragen, maar uiteindelijk was het echt nog een goeie film. Zeker de one-liners waren fantastisch + Thor was jummie jummie. 

Terug thuis heb ik de overschotten van mijn spaghetti opgegeten en heb ik wat aan mijn paper gewerkt. Daarna heb ik mijn kamer proberen opruimen, wat totaal niet gelukt is en ben ik maar gewoon gaan slapen. Nutteloze dag dus… 

De trend van nutteloosheid leekt zich voort te zetten op maandag. Ik stond op, had ontbijt en ging mij wassen. Daarna wou ik wat werken voor school. Mijn paper voor de school hier moet bijna binnen en ik kreeg een paniekaanval omdat het niet lukte. Mijn papers zijn af, alleen mezelf verbeteren lukt niet. Een noodbericht aan Annelies bracht de oplossing: haar Engelse tante ging hem eens nalezen. Hulp was nabij!
Daarna ging ik naar beneden, boterhammetjes eten. Plots werd er op de deur geklopt. 2 mannen in werkkledij die vroegen naar Elki. Zij kwamen dus mijn lek maken. Ik bood mijn excuses aan voor de manier waarop mijn kamer erbij lag, want het was echt verschrikkelijk! Kleren en rommel overal, het was echt erg. Zij leken het precies niet erg te vinden. Uiteindelijk bleek het over die twee vochtplekken te gaan die ik in mijn kamer heb. Blijkbaar zit er een lek in het dak, dat er voor zorgt dat ik die plekken heb op mijn muur. Vandaag hebben ze het lek gemaakt en volgende week komen ze terug om die twee plekken uit te drogen.
Nadien heb ik nog gewerkt voor school. In begin leek het wat op gang te komen, maar het duurde niet lang. Ik had afleiding nodig, dus ging ik samen met mijn kotgenoten mee naar de winkel. Ik kreeg van hun dan een uitnodiging voor Stir Fry, dus ik hoefde niet te koken! Na het eten dacht k nog wat te werken voor school, maar werd opnieuw afgeleid. Nu door het spelletje Pottermore. Die avond heb ik nog samen met mijn kotgenoten boter koekjes gemaakt en ze waren super lekker! Ik denk dat ik door de suiker wat opgefokt was, want ik heb mijn roze doos erbij genomen en al mijn resterende briefjes eruit gehaald. Nu heb ik dus al mijn briefjes gelezen! Ik moet ze wel nog ophangen. 

Dus verwacht jullie binnenkort maar aan een volledige wall of luv + een stand van zaken ;D
Op dinsdag had ik mij voorgenomen om vroeg op te staan en nog wat extra werk te verzetten. Zoals jullie al doorhebben gaat het niet goed met mijn voornemens, en deze keer was het ook niet anders. Ik kon het niet opbrengen om uit mijn bed te komen. Uiteindelijk ben ik er na de middag dan toch uitgekomen, heb ik mij een douche genomen en ben ik daarna de stad in getrokken. Het was tijd voor een paar regenbotten! De regen viel terug met bakken uit de lucht en mijn schoenen konden het echt niet meer aan! De mevrouw achter de kassa was echt super vriendelijk. Ze vroeg of ik de botten kocht voor het weer nu of voor de festivals deze zomer. Dan vroeg ze of ik naar festivals ging en zo ja dewelke. Toen ik zei dat ik van België was en dat ik daar de festivals ging doen wenste ze mij veel plezier toe, ook al twijfelde ze er niet aan dat ik deze ging hebben. 

Nadien ging ik naar Asda. In eerste instantie om wat te schuilen voor de regen en aangezien ik daar nog nooit was binnengeweest, dacht ik dat het wel eens tijd ging worden. Ik vond daar de meest schattige pyjama van Tinkerbell, wat mijn motivatie terug naar omhoog bracht. Eenmaal terug op mijn kot was ik up and about en dat voelde ik wel. 1X ik in gang schiet lukt het wel, dus ik heb een groot stuk voor eindwerk afgekregen. Als avondeten maakte ik Pasta alla carbonada. Dit had ik nog niet geprobeerd, maar uiteindelijk was het wel nog lekker! Vervolgens was het tijd voor een nieuwe state of mind en besloot ik mijn kamer op te ruimen, het was tijd. Als beloning hielt ik een chocoladefondue festijn met mijn kotgenoten, waarna ik helemaal hyper tot nog een stuk in de nacht heb doorgewerkt. 

Ik had deze week een gesprek met Gina op facebook. Zij deed mij beseffen dat mijn tijd hier in Wales tot een einde aan het komen is en dat deed toch iets met mij. Ik heb een lijstje opgesteld met al de dingen die ik nog wil doen terwijl ik hier ben. (vb. Een traditional Sunday dinner maken, Cardiff gaan bezoeken en eens alleen naar de cinema gaan). 

Op woensdag werd ik laat wakker, aangezien ik zo laat was gaan slapen. Ik moest om 12u op stage zijn, dus moest wel op tijd vertrekken. Ik heb mij snel een douche genomen en mijn boterhammen klaargemaakt. Ik kwam buiten en nu scheen de zon! Woehoe! Het was dus een gezellige tocht naar The Venture. Ik kom aan en twee van mijn mannelijke collega's zaten in de gang op een stoel, naast hen zat een man die vaak eens een bezoekje komt brengen. 

Ik kom de deur nog maar binnen of hij begroet mij al: Hey big girl, big girls don't cry. Ik dacht echt what the fuck! De twee collega's deden gezellig mee, daar stond ik dan. Daarna zij hij dat ik fit was en onklopbaar. Dan heb ik echt moeten lachen ze. Hebben ze nog wat zitten zeveren tegen mij, tot het tijd was voor de Staff meeting. Vandaag was het een korte samenkomst, aangezien er bezoekers kwamen. Nadien heb ik geholpen met het opruimen van de playground en mocht ik mee op de kennismakingstour. De oprichter van The Venture ging namelijk uitleg geven aan de bezoekers en ik mocht mee. Toen één van de dames te weten kwam dat ik van België was en hier als student stage liep heeft ze mij eens vastgepakt en gezegd dat ik dapper was. Ik denk dat het goede weer zijn uitwerking heeft op de mensen hier!
Nadien stond ik op de playground, waar de plastic buizen terug werden uitgehaald. Ik heb echt een paar kloppen moeten ontwijken, niet normaal! Om vijf uur moest ik naar binnen om met mijn stagementor om mijn MAB-project te bespreken. Zondag beginnen we ermee! Spannend! 

Toen ik terug buiten kwam waren de buizen verdwenen, maar werd er met plastic balletjes gesmeten. Ik heb er echt een tegen mijn lip gekregen en eentje recht in mijn gezicht. Pijnlijk! Nadien leek het wat mis te gaan op de playground. Girlsgroup had een actieve avond gepland en ze gingen een soort van netbal spelen. De jongens leken jaloers te zijn, omdat zij niet mee mochten doen en besloten het spel te saboteren. Het heeft een hele tijd geduurd voor ze ermee ophielen, wat hun spel helemaal uit elkaar heeft doen vallen. Nadien werd er nog wat gebabbeld en was het tijd om naar huis te gaan. Het was een hele rustige klare avond, leuk dus om zo naar huis te wandelen. Op mijn kot kreeg ik terug een energiekick en heb ik tot 3uur nog wat doorgewerkt voor school. 

Op donderdag geraakte ik eindelijk uit mijn bed, om daarna een skypegesprek te hebben met Paul Thys. We gingen eens bekijken hoe mijn proces verliep. Nadien ben ik naar de winkel geweest en heb ik de keuken opgeruimd. Er stond echt een berg afwas en ik kon er echt niet meer naar zien! Verder heb ik nog wat gewerkt voor school en naar een nieuwe serie gekeken: Sherlock. Een moderne aanpassing van het verhaal, echt super nice! Sinds ik hier ben heb ik al meer nieuwe series ontdenkt, niet normaal. Zo verliep mijn donderdag eigenlijk, niet echt iets speciaal.

Op vrijdag moest ik om 12uur op The Venture zijn. Onderweg naar daar ben ik nog gestopt voor mijn lunch. Er is een cafétje in de stad en hun eten ziet er altijd lekker uit. Ik besloot er dan maar eens binnen te gaan en kocht mij een bacon and egg barn. Super lekker! 

Normaal moest ik maar om 2u op The Venture zijn, maar ik had een extra "bijeenkomst" met iemand die wat meer afweet over Communities First. Omdat ik mee op die rondleiding was geweest vonden ze dat ik wat meer achtergrond moest hebben over deze organisatie. Normaal ging het twee uur duren, maar het was op een half uurtje al gedaan. Ik had de avond ervoor al wat informatie opgezocht, omdat ik niet helemaal ignorant wou zijn. Daardoor wist ik het meeste al. Ik heb mij dan in de vergaderkamer gezet en daar dan wat gewerkt voor school. Gelukkig had ik mijn laptop mee. Om vier uur stond ik op de playground. Waar er gevraagd werd of ik koffie / thee wou maken. Mijn thee was gelukt, maar mijn koffie daarentegen was veel te staf. Hij was zo slecht dat ze hem hebben moeten wegkappen. Oeps! Ik zij dat ik de volgende keer beter mijn best ging doen. Gelukkig konden ze er nog mee lachen. 

Nadien heb ik enkele wriggies gegeven. Blijkbaar was één van de mama' er niet gerust in, dus vanaf vandaag mag ik het bij haar dochter niet meer doen of toch niet zo hoog. Ik ging terug bij het vuur zitten, waar enkele van de meisjes besloten om de een verkiezing te houden: de meest lelijke staff. Ik heb gewonnen in de jongenscategorie! Woehoe number one! Ik heb hen wat voor de gek gehouden. Dus omdat ik op de eerste plaats stond deed ik alsof ik mega blij was, ik had namelijk gewonnen. Dus gaven ze mij een lager nummer. Op den duur stond ik op de 10 miljoenste plaats = I'm pretty. Dat leken ze wel niet te snappen, dat hoe lager ik stond hoe minder lelijk ik werd. Na een half uur hebben ze het opgegeven, volgens mij hadden ze het nog altijd niet door. 

De 2^de helft van de tweeling vond het daarna ook nodig om op te merken hoe lelijk mijn neus wel was. Ik heb haar geantwoord dat ze gelijk had en toen wist ze precies niet meer wat te zeggen. Ze heeft niets meer gezegd toen. Voor de rest van de avond heb ik met de andere collega's wat staan babbelen rond het vuur. Veel kinderen waren er niet. We hebben wel wat afgelachen, blijkbaar begin ik Cheeky te worden.
Voor de rest heb ik ook de boyfriend ontmoet van één van de meisjes. Ik heb haar al eens vermeld denk ik. Het is het meisje dat ouder is dan mij, maar op een cognitief niveau wat lager zit. Zij verkeert nu met een jongen van 24. Ik was echt super benieuwd en ze heeft hem speciaal laten afkomen zodat ik hem kon zien. Lief hé! Het was niet echt mijne stijl, maar als zij ermee gelukkig is!
De avond eindigde wel wat in mineur. Een paar jongens gedroegen zich echt lastig. Ze sprongen over het vuur, wouden niet van de playground gaan en gooiden stenen naar ons. Het ergste was dat niemand hun naam wist, wat het moeilijk maakt om hun aan te spreken / hun ouders te bellen. Zelfs toen de playground sloot wouden ze niet weggaan. Uiteindelijk zijn ze er dan toch afgegaan. Het is niet leuk om zo de avond af te sluiten. 

In het kantoor werd wel nog wat gelachen. Ze weten ook dat dit mijn laatste weken zijn en ze hadden het over mijn evaluatie. Mijn mannelijke collega zei dat ze mij moesten buizen en op het evaluatieformulier schrijven dat ik slechte blow jobs geef. Oh my god! Ik ben echt super hard beginnen lachen! Hij was echt ontstopbaar, ik heb een paar steken gekregen hoor. Toen ik thuis kwam heb ik wat eten gemaakt en nog wat aan mijn blog gewerkt. Ik ben niet te laat gaan slapen want ik was echt moe!
Vandaag is het zaterdag 5 mei! (Zoals je ziet heb ik deze blog op 2 dagen geschreven!) Ik voel mij wakker en het eerste puntje op mijn to do lijst is bijna afgewerkt, namelijk: mijn blog! Het volgende puntje is naar de winkel gaan en het gerief gaan halen voor mijn sessie van morgen. Daarna wil ik nog wat voor eindwerk werken en natuurlijk mijn grootste uitdaging van vandaag: Sheperds pie maken!
Ik laat jullie zeker weten of het gelukt is! Ik hoop een beetje sneller deze keer! Ik zal alvast mijn best doen… 

Tot zover eigenlijk mijn blog-update! Ik hoop dat jullie brein niet helemaal gefrituurd is door mijn tekst te lezen! 

Toedeloekes! 

Om af te sluiten, nog een stukje Britains got talent: 

The cute ones: 

http://www.youtube.com/watch?v=OsiJyKRvqWI&feature=BFa&list=LLrecyG6Wy1N5oqnT-H5AtJw


And the funny ones: 

http://www.youtube.com/watch?v=jOuYHMBRIBs&feature=related


 

 

Next to me

Hoooi!

Ik had beloofd dat ik vandaag het tweede deel online ging zetten! Belofte maakt schuld dus hier ben ik!

Mijn verhaal eindigde op zondag hier in Wrexham. Zoals ik al schreef heb ik in één stuk door tot maandag geslapen. Het was nodig hoor.. Zo moe dat ik was.
Toen ik maandag opstond besefte ik dat ik niets in huis had om te eten. Ik had echt geen zin om 's morgens meteen al naar de winkel te stappen en meteen al mijn inkopen al te doen. Daarom stak ik de straat over en ging naar het Poolse winkeltje. Ik had gezien dat ze daar ook brood verkochten, dus besloot het er op te wagen.

Ik had net gedaan met eten en ging wat werk doen voor school toen er op mijn deur geklopt werd. Het was mijn kotgenote. Ze vroeg of ik geen zin had om mee naar de stad te gaan, ze ging haar een nieuw huisdier kopen. Ook al vond ik het maar een rare missie, toch besloot ik om mee te gaan. Uiteindelijk heeft ze mij de speelgoedwinkel mee binnen getrokken en hebben we een soort van Sea Monkeys gekocht. Ieder zijn plezier zeker? Daarna zijn we nog naar subway geweest. Ik wou iets nieuws proberen, maar het eigenlijk maar iets vies… Iets met meatballs, niet zo'n goed idee dus.

Voor de rest van de dag heb ik het eigenlijk rustig gehouden. Ik heb wat gewerkt voor school en ben naar de winkel geweest. Hetzelfde geldt eigenlijk voor dinsdag. Op dinsdag lukte het me wel om wat door te werken. Eindelijk wat vooruitgang! Mijn taak voor de universiteit hier moet binnen zijn op de eerste mei, dus het werd wel eens tijd dat ik er werk van maakte.

Op woensdag had ik mijn eerste stagedag. Ik werd opgepikt door één van mijn collega's. Hiervoor was ik haar echt dankbaar, want het regende Cats and dogs. Als eerste was er de staff meeting. Hier werden discussies gehouden over facebook en het bellen van ouders. Het was wel interessant om te zien, maar veel leek ik er niet te kunnen inbrengen. Ik merkte wel een grote verdeeldheid van meningen. Sommigen lijken echt hard te gaan en willen niet opgeven. Bij anderen lijkt het hun echt niet te kunnen schelen. De grootste discussie was die over graffiti. Blijkbaar is er een plaag merkbaar op de playground. De oprichter stelde voor om The Venture te sluiten, om zo de boodschap duidelijk te maken. Velen gingen hiermee niet akkoord. Er werd een nieuw voorstel gedaan: de kinderen mochten komen, als ze hielpen met het opkuisen.

Sommigen waren echt heel behulpvol, anderen leken maar niet te stoppen met klagen. Na een uurtje was het meeste werk gedaan en mochten de kinderen gewoon terug spelen. Ik was van dienst aan de schommels. Één van de kleinere meisjes leek blij dat ze mij nog eens zag. Ik denk dat ze de hele dag niet van mijn zijde heeft geweken. Zelfs als ik een "pauze" had, kwam ze gewoon bij mij op de schoot zitten. Ik vond het wel lief, tot ze mij dwong om te zingen. Een ander meisje had zich erbij gevoegd en vertelde mij dat ze goed kon zingen. Ik zei dat ik dat wel eens wou horen. Zij antwoordde dat ik eerst moest zingen. Ik vertelde hun dat iedereen weg zou lopen als ik zou zingen. Natuurlijk wouden ze het nu zeker horen. Ik heb voor hun dan gezongen en toen wouden ze dat ik het voor iedereen deed. Samen met de andere collega's hebben we dan The Voice gespeeld. Zij moesten hun dan omdraaien, wat ze gelukkig wel gedaan hebben! Voor de rest van de avond was het rustig. Een beetje bij het vuur gestaan en wat gebabbeld.

's Avonds ben ik nog langs Tesco's geweest, ik moest ander brood hebben. Dat van de Poolse winkel houdt blijkbaar niet zo lang. Zo, mijn eerste stagedag zat erop!

Op donderdag had ik meteen mijn 2^de. Ik moest pas om drie uur op stage zijn, dus had nog wat tijd om aan mijn blog te werken! Daar aangekomen bleek mijn stagementor op ziekteverlof te zijn, ze heeft haar rug pijngedaan en zit minstens voor een week thuis. Om vier uur ging The Playground open en kon ik naar buiten in de regen. Je zou denken dat dit de kinderen zou stoppen, maar niets is minder waar. Die lopen door de regen alsof het 40°C is. No worries! Uiteindelijk hebben ze mij kunnen overhalen om mee te spelen. Ik heb wat Wriggies gegeven en Tagg gespeeld. Op den duur leken ze de regen ook wat beu te zijn en besloten ze gewoon op mij te klimmen. Met drie besprongen ze mij. Voor efkes was dat leuk, maar toen ik wou dat ze ophielden deden ze dit niet. Het was een van de jongere gasten die er tussen kwam. Ik was echt verbaasd! Ik had nooit gedacht dat hij dit zou doen, dus heb ik hem ook bedankt.

Nadien heb ik nog wat met de bal gespeeld en de kinderen een nieuw woord geleerd. Met dank aan mijn zus die een hele week niets anders heeft gezegd: Zjaaken. Het was echt grappig om ze dit te horen uitspreken! Natuurlijk zijn ze het meteen tegen iedereen gaan zeggen en ik mocht gaan uitleggen wat het betekende. Nadien ging ik naar de Arts and Crafts tafel waar ze met keramiek aan het werken waren. Ze waren echt heel geconcentreerd bezig, echt mooi om te zien.

Later op de avond zat ik neer bij het vuur toen één van de meisjes mij een koortje kwam geven om mijn sleutels aan te hangen. Ze had dat gemaakt voor mij en wou het rond mijn nek hangen. Echt super lief! Dat was totdat ze vroeg om zelf eens te mogen aandoen en met mijn sleutels wegliep. Terug was het één van de jongens die mij hielp om mijn sleutels terug te krijgen. Ik dacht echt, wat is er hier aan het gebeuren? Voor ik op vakantie ging zouden ze geen twee woorden tegen mij gezegd hebben en nu dit? Niet dat ik klaag hoor, ik ben blij met deze positieve ervaring!

Vervolgens werd ik uitgedaagd om Ball Tagg te spelen. Waar je dus met ballen naar elkaar gooit. Om te beslissen wie er mocht gaan moesten we een bal in een buis schoppen. Één van de jongens zei dat hij mijn kans ook op zich ging nemen. Ik hoorde één van de meisjes zeggen dat hij ernaast moest schoppen, zodat ik de tikker moest zijn. Schopt hij die bal toch niet recht in die buis zeker? Ik ben echt mega hard beginnen lachen, want haar bal was er niet in gegaan. Plan mislukt dus. Haar gezicht, super grappig! Natuurlijk wou ze nog een 2^de kans… Ik heb niet gezien hoe het is afgelopen, aangezien ik naar Youth Club moest.

Ik ging binnen met één van de oudere meisjes en kreeg de opdracht om prenten van dirt bikes af te drukken. Zodat de jongens wat konden kleuren. Toen ik op het punt stond om ze af te drukken bleken ze al verdwenen te zijn. Geen prentjes dus. In de YC zelf waren er een paar nieuwe meisjes. Dus kreeg ik terug de vragen: van waar ben je? Waar ligt dat? … Om daarna allemaal woorden naar mijn hoofd geslingerd te krijgen om te vragen of ik wist wat deze betekenden. Geen propere woorden, om het mooi te zeggen. Ik denk dat ze mijn kennis wat onderschatten. Na mijn stage hier zal mijn vocabulair van "vieze woorden" wel wat groter zijn.

Om de avond af te sluiten hadden we een muziekquiz. Eerst wouden de oudere meisjes niet meedoen, maar uiteindelijk hebben ze het toch gedaan en leken ze wel plezier te hebben. Mijn team heeft wel verloren. Spijtig genoeg kan ik niet alle 5 leden van Take That opnoemen. Voor we naar huis gingen was het nog tijd voor een korte reflectie over de avond en het afsluiten van het gebouw.

Thuisgekomen was ik echt terug uitgeput, dus was het tijd om slaapeke te doen!

Vandaag ben ik een dagje thuis. Ik had mij voorgenomen om wat te werken voor school, maar ik lijk niet in gang te komen. CBA!

We zien wel hoe het afloopt, ik laat het jullie zeker weten!

Toedeloekes!

Liedje van de dag: http://www.youtube.com/watch?v=gG_dA32oH44&feature=BFa&list=LLrecyG6Wy1N5oqnT-H5AtJw

Ordinary People

Dag mensjes!
Het is weer al een hele tijd geleden dat ik nog eens een blog-update heb gemaakt! Robin had me wel al meegegeven dat ik er beter snel eentje zou opzetten, maar om eerlijk te zijn: het is uit mijn gedachten gegaan. Mijn oprechte excuses hiervoor dus.
Ik heb hier net even mijn statistieken bekeken – waarvan ik het bestaan niet afwist – en mijn pagina is al meer dan 1000x bekeken. Dat betekend niet dat ze het ook effectief gelezen hebben, maar ik voel mij toch een beetje speciaal! Je kan ook zien uit welke landen de mensen zijn die je pagina hebben bekeken. De meeste komen uit België of Nederland. Daarnaast zijn er ook uit Amerika en Alaska. Blijkbaar is er een site met tips over vissen die de mensen doorverwijst naar mijn blog. Een beetje freaky + die mensen zullen ook mega teleurgesteld zijn. 1. Het is niet in het Engels en 2. Ik heb denk ik nog nooit iets over vissen geschreven. Daarom speciaal voor deze mensen: Hoe meer vis, hoe droever het water. Of in het Engels: The more Fish, the sadder the water. Voila, dan heb ik die mensen ook eens blij gemaakt!
Om te beginnen waar ik geëindigd ben: zaterdag 14 april. Dit was mijn voorlopig laatste stagedag. Om eerlijk te zijn had ik er helemaal geen zin in, ik keek er echt naar uit om naar huis te gaan. Het was een zeer rustige dag, zoveel kinderen waren er niet. Wel waren er een paar meisjes die het nodig vonden om te zeggen dat ze mij niet graag hadden. Op die moment had ik echt een sate of mind waarin het mij niet meer kon schelen. Mijn reactie was dan ook niet goed genoeg voor hun. Ondertussen heb ik hun spelletje ook al door. Ze lijken de schok op je gezicht te willen zien als ze je komen zeggen dat je niet deugd. Het heeft een tijdje geduurd om te zien dat het niets persoonlijk is, aangezien ze het bij de rest ook doen. Toch komt het soms nog hard aan.
Die dag hebben we de Tire Game gespeeld. Daarop worden verschillende banden (van auto's en tractors) recht gezet en moet je daar gaan opzitten. Je moet blijven balanceren, terwijl er met een bal gegooid wordt. De meeste kinderen bedriegen door onder hun band een andere band plat te leggen, zodat ze stabiel staan. Op die manier kunnen ze nog wat harder met u lachen als je eraf valt. Ik ben op zo een grote band gekropen, die woog echt super veel. Ik kon hem alleen niet optillen, zoveel woog hij. Ik was er dan eindelijk opgeraakt, lenig dat ik ben… En werd er al meteen afgeduwd. Die band kwam met zijn volle gewicht op mijn voet terecht, man dat deed pijn! Later ben ik ook nog eens met mijn gat in de band geduwd geweest, net alsof ik aan het dobberen was op de zee in zo'n rubberband. Ik ben daar dan even in blijven zitten, ik zat eigenlijk wel comfortabel. Tot één van de meisjes erop wou gaan zitten en ik haar moest helpen om erop te geraken. Ik zat op een kleinere band, die natuurlijk wat doorzakte, waardoor ik de opmerking kreeg dat ik beter naar de Weight Watchers zou gaan. Mooie opmerking vond ik dat, heel goed voor uw zelfvertrouwen. Nadien bood ze wel haar excuses aan, dat het gewoon voor te lachen was. Dat krediet moet ik haar wel geven.
Voor de rest van de dag heb ik wat aan de Arts and Crafts tafel gezeten en wat met de jongens mee voetbal gespeeld. Op een gegeven moment liep het wel een beetje uit de hand toen één van de jongens de ballen naar mij begon te schoppen. Series, die kon echt mega hard schoppen. Ik gaf hem een opmerking en toen hij het daarna nog eens deed vroeg ik hem om van het plein af te gaan. Tot mijn verbazing deed hij dit meteen en kwam daarna vriendelijk vragen of hij terug mocht komen, met een verontschuldiging en alles eraan. Dat vond ik wel heel mooi van hem.
Daarna leek de hel lost te barsten. Één van de jongens kwam naar mij naar toe en vroeg waarom ik nog niet naar huis ging, terug naar België. Op die moment zat het al een beetje te ver bij mij, dus ik antwoordde hem: Morgen. Die reactie had hij niet verwacht, meteen vroeg hij of het waar was en of ik nog terug ging komen. Ik vertelde hem dat ik een weekje terug naar huis ging, maar wel nog terug ging komen. Wel besloten ze dat het tijd was voor een tussentijdse shit –mix. Als iemand weggaat bij The Venture is het de gewoonte om hun een shit-mix te geven. Dit betekend: alle vervallen producten in een emmer en alles over uw hoofd. Iets om naar uit te kijken dus! Blijkbaar vonden ze het nodig dat ik er nu ook één kreeg. Ik had er al iets van gehoord, dus probeerde het uit hun hoofd te praten. Tevergeefs zo bleek. Één van de medewerkers kwam mij waarschuwen. Ze hadden blijkbaar aan haar eieren gevraagd. Op dat moment zag ik het echt niet meer zitten. Zeker niet toen ik ze met een kruiwagen achter mij aan zag komen. Ik heb echt de benen van onder mijn lijf gelopen, tot ik op mijn gat viel omdat ik van een bergje naar beneden wou komen. Ik hing echt helemaal vol!
Eerst kon ik er nog mee lachen, omdat de meesten ophielden nadat ze hun mix over mij hadden gekapt. Twee meisjes bleven doorgaan en gingen zelfs de assen van het vuur halen om in mijn gezicht te gooien. Één van mijn collega's zei dat als ze dat deden ik het ook bij hun mocht doen. Toen brak zeker de hel los. Mij komen zeggen dat als ik er zelf nog maar aan dacht dat ik hun kleren zouden mogen betalen,… Kleine dramaqueens bij elkaar. Serieus, op dat moment kon het mij echt niet schelen, ik had kou en had allemaal crap op mij. Gelukkig heb ik een extra vest gekregen van The Venture, eentje die daar nog hing. Op die manier had ik toch nog wat warm! .
Ik heb mij dan op een bankje bij het vuur gezet. De jongen wiens idee het was van de shit-mix kwam naast mij zitten om te kijken of ik wel oké was. Vond ik wel lief eigenlijk, ook al was het zijn idee. Blijkbaar was het die dat ook trek-de-mensen-van-de-bank-dag. De banken waar ik het over heb zijn eigenlijk gewoon planken, dus ze hebben geen rugsteun. Soms komen ze dan van achter u en trekken ze u van de bank. Je verschiet u echt onnozel als ze dat doen. Één van de twee "dramaqueens" stond voor mij toen ik eraf getrokken werd. Mijn been schoot uit en raakte dat van haar. Ze kwam echt voor mij staan, recht in mijn gezicht en zei: Ja, ge kunt echt voor mijn broek betalen als ge dan nog eens doet. Ik weet niet waarom ze u met kinderen laten werken…. Een hele preek. Ik heb haar gewoon bekeken en gewacht totdat ze klaar was en ook letterlijk gevraagd: you done? En mij dan omgedraaid. Alstublieft zeg!
Later heb ik het ook gezegd tijdens het reflectiemoment, dat zij mij echt kan pushen. Blijkbaar voelden de meesten zich er hetzelfde over, wat voor mij wel een geruststelling was. Het maakt het niet makkelijker, maar helpt wel. Op die manier weet ik ook dat ik er met iemand anders over kan praten als het echt te moeilijk wordt. Die avond kreeg ik ook een lift van één van de playworkers. Haar ben ik echt dankbaar, anders moest ik helemaal door de stad met mijn vuile en stinkende kleren.
Thuisgekomen ging ik naar de kamer van mijn kotgenoot. Ik had haar beloofd dat we samen achter take-out gingen gaan. Aangezien de boyfriend van de andere nog steeds in town was en zij dus niemand had om mee te eten. Ik liet mezelf eerst even zien, zodat ze wist dat ik thuis was en me eerst nog wou douchen, wat ze volledig begreep. Nadien zijn we iets gaan halen om te eten en hebben we een rustig avondmaal gehad. Nadien vroeg ik haar of ze soms op mijn plantje wou letten terwijl ik wegwas, zodat mijn vergeet-me-nietjes ook water zouden krijgen terwijl ik weg was.
Voor ik ging slapen heb ik nog naar Britains got talent gekeken en mijn kamer opgeruimd. Blijkbaar had ik een mail gekregen dat er op dinsdag mensen gingen langskomen om onze kamer te bekijken, huurders voor volgend jaar. Ik heb dus vlug van alles in dozen zitten steken, zodat het toch een beetje proper leek. Op dit moment heb ik ze nog steeds niet uitgepakt. Iedere morgen is het dus een zoektocht naar de dingen die ik nodig heb.
Op zondag was het dan eindelijk zover: mijn terugkeer naar België. Het was een hele rit! 's Morgens nam ik de taxi naar het station van Chester. Er was namelijk iets raars met de treinen. Als ik op tijd in Manchester wou geraken dan moest ik 's avonds om 12u hier in Wrexham vertrekken om dan tot 8u 's morgens te wachten in het station van Chester. Dat zag ik niet echt zitten en de optie om een bus te nemen was er ook niet. Daarom heb ik dan maar een taxi geboekt. Vanuit Chester nam ik een trein naar Manchester, om daar nog eens over te stappen om een trein te nemen naar Manchester Airport. Ik ben bijna 3uur onderweg geweest. Uiteindelijk was ik veel te vroeg in de luchthaven, maar op die manier had ik toch wat tijd om het allemaal af te loeren.
Nadat mijn bagage was ingecheckt had ik nog een klein uurtje over tot de gate openging. Ik ben mij dan een warme chocomelk gaan kopen en heb nog wat in mijn Harry Potter boek gelezen. Nadien mocht ik eindelijk gaan aanschuiven om naar de gate te gaan. Ik dacht dat eerst dat ik niets van vloeistoffen mee had, om daarna te beseffen dat ik verkeerd had gedacht. Moest ik terug uit de rij om zo'n zakje te gaan kopen. Waarop een meneer het nodig vond op het volgende te zeggen: You're going the wrong way. Hoe gevat. Na een schaamtelijke terugkeer kon ik dus terug beginnen aanschuiven. Dan hebben ze uiteindelijk toch nog mijn deo afgepakt, omdat hij blijkbaar te groot was. De vlieger zat echt vol, dat had ik echt niet verwacht.
Tijdens het vliegen waren er niet echt veel wolken, dus ik heb het gezien wanneer we het kanaal overvlogen. Een beetje freaky wel! Na een dik uur kwamen we aan in Chaleroi. Daar moest ik eerst door de grenscontrole. Het duurde echt ongelofelijk lang! Uiteindelijk bleek dat ze gewoon tegen elkaar aan het babbelen waren en iemand doorlieten wanneer zij er zin in hadden. Daarna was het tijd om mijn bagage op te wachten en daarna mijn ouders, die mij kwamen oppikken. Blijkbaar was er buiten super veel file om de parking op te geraken. Mijn papa heeft het stuur aan mijn mama moeten geven en hij is mij te voet komen halen. Uiteindelijk heeft het dan nog even geduurd voor we er weg geraakten.
Onderweg naar huis werd er plaats gemaakt voor wat getetter, Lien en ik hadden namelijk veel tegen elkaar te vertellen. Ik denk niet dat onze mond stil heeft gestaan. Het was wel raar om Liedekerke terug binnen te rijden. Langs de andere kant leek het wel alsof ik nooit was weggeweest. Thuisgekomen werd ik begroet door Lucky. Hij kende mij nog, de kleine poes! Mijn schildpad daarentegen is echt gigantisch geworden. Wat een beest! Ik had er echt schrik van. Nadien was het tijd voor een lekkere warme douche! Dat is wat anders dan hier hoor, thuis komt er tenminste water uit de kraan.
Ondertussen waren mijn beide meters en peter al toegekomen. Zij kwamen ook eens dag zeggen. Het was fijn om hun terug te zien en hun nog eens te kunnen vastpakken. Nu wouden ze de verhalen eens uit mijn mond horen. Mijn mama drukt namelijk mijn blogs af voor hun, op die manier blijven zij ook up to date. (Dat is als je ze niet verliest hé – Kleine insider -). 's Avonds gingen we gaan eten. Ik had gevraagd of Tante Chantal, Nonkel Dirk en The boys ook mee gingen eten. Mama had er niets meer over gezegd, dus ik nam aan dat ze meegingen. Toch besloot ik het even te vragen, bleek dat ze niet meegingen. Ik kreeg en vage uitleg waarom niet en daar moest ik het dan mee doen. Ik was echt mega teleurgesteld, ik wist niet goed wat ik met die informatie moest doen. Uiteindelijk heb ik mij dan maar klaargemaakt om te gaan eten. Daar aangekomen ging ik als eerste binnen en wie zag ik daar zitten? Ze hadden tegen mij gelogen! Zo erg, het moest blijkbaar een verrassing blijven. Het was hun snel vergeven hoor! Het was echt super leuk! We hebben nogal wat afgelachen hoor + het eten was echt lekker. Ik was al blij dat ik eens niet zelf hoefde te koken. Het was echt een supergezellig weerzien. Op het einde van deze geweldige avond kreeg ik nog een mega-mooie cake mee, die mijn Tante Chantal speciaal voor ons had gebakken. It was good!
' s Avonds kroop ik voor de eerste keer terug in mijn zalige bed! My God… Wat heb ik het gemist. There is no such thing as sleeping in your own bed!
Op maandag hadden Lien en ik een echte zusjesdag. We gingen samen naar Aalst: een beetje schoppen, een beetje babbelen en een beetje eten op een bankje in de kou. In de H&M kochten we ons een energiegevend gezichtsmaskertje om thuis eens uit te proberen. (Foto's zijn terug te vinden op facebook). Nele heeft het Live mogen aanschouwen. Die avond zouden Nele en Annelies namelijk eens binnenspringen. Nele was een beetje te vroeg en we waren nog helemaal in energie-gevende-maker actie. Ach ja… Daar moet je maar tegen kunnen zeker?
Ik ben mijn gezicht dan maar gaan afwassen, om daarna een beetje bij te gaan praten! Ik was toch blij hoor dat ik hun nog eens terugzag. Het was al zo lang geleden! Samen hebben we dan een Bulmers gekraakt. Mijn papa had dat blijkbaar gekocht toen hij hier was. Hij zelf vind het niet lekker, meer voor ons dus! Als ik hier vertrek zal ik toch ook een voorraadje in slaan hoor! Wie weet wanneer ik terugkeer? Ondertussen zit ik terug in het regenachtige Wales – het is hier de laatste dagen echt al ongelofelijk geweest – en het is met een dubbel gevoel dat ik over deze week schrijf. Langs de ene kant doet het super veel deugd om er terug op te kijken, maar langs de andere kant is het ook wel moeilijk. Ik weet nu nog harder wat ik moet missen. Ik hoop vandaag een datum af te kunnen spreken met mijn stagementor in verband met mijn laatste stagedag. Op dit moment weet ik eigenlijk nog niet wanneer die valt. Op die manier kan ik en mijn familie beginnen te plannen voor mijn terugkeer. Iemand zal mij namelijk moeten komen halen, met al die rommel die ik hier heb staan! Versta mij nu niet verkeerd hé, het is niet dat ik hier zo snel mogelijk weg wil… Helemaal niet eigenlijk. Het is gewoon belangrijk om er toch al eens bij stil te staan, zoveel stagedagen heb ik niet meer over.
Om verder te gaan met mijn week in België. De originele reden waarom ik eigenlijk naar België kwam was eigenlijk voor eindwerk. Samen met Lore moesten we nog een praktijkdeel doen en daar moest ik wel bijzijn. Wij doen ons eindwerk rond cyberpesten, samen met kinderen met autisme. Wij hadden afgesproken om met hun een soort van pest-driedaagse te houden. Dinsdag was onze eerste dag, we waren wel wat nerveus hoor! We hadden om drie uur afgesproken op onze projectplaats. Normaal kwamen de kinderen aan rond 15.40, dat gaf ons dus nog even de tijd om voor te bereiden. We hadden besloten om het rustig te houden onze eerste dag. We zouden met hun naar de film Cyberbully kijken en nadien een nabespreking doen. De jongeren kwamen heel uitgelaten van school, op het eerste opzicht leken ze wel heel enthousiast. Normaal gaan ze op dinsdag na school altijd naar de winkel, om wat persoonlijke inkopen te doen. Toen ze hoorden dat dit uitgesteld werd tot na het eten verdween hun enthousiasme. Met veel tegenzin begonnen ze naar de film te kijken. Nadien hadden we gepland om nog een nabespreking te doen, hiervoor leek er al helemaal geen energie meer over te zijn. We hebben ze dan maar wat ingekort, zodat we er voor onze evaluatie toch iets konden uithalen. Nadien was het tijd voor hun om te eten en voor ons om naar huis te gaan. Om eerlijk te zijn was ik een beetje teleurgesteld na onze eerste dag. Ik denk dat mijn verwachtingen wat te hoog lagen.
Voor de tweede dag hadden we een sessie rond netiquette voorbereid. Ik was in Aalst in de action een grote canvas gaan halen en besloot om deze wat in te kleden in het thema. Op die manier hadden de jongeren ook een soort van visuele houvast. Blijkbaar had ik de grote van mijn canvas een beetje mis in geschat, hij bleek veel groter te zijn. Die avond werd dus gespendeerd aan het verven / plakken en versieren van het netiquette-bord.
We waren uitgenodigd om op woensdagmiddag eerst mee te komen eten met de gasten. We moesten dan ook iets vroeger vertrekken deze keer. Het waren frietjes met brochetten, uit de schoolkeuken. Het was wel grappig om hun bezig te horen aan de tafel. Het meeste was eigenlijk een klaagzang over het eten. Nadien kregen de jongeren vrijaf tot twee. Op die manier hadden wij nog wat tijd om voor te bereiden en hadden zij eerst hun pauzemoment. We hadden hun nog niet verteld wat we gingen doen vandaag, wat wel wat nieuwsgierige vragen uitlokte. "Dat is wel niet goed voor mijn autisme hé", vond ik de grappigste. Vooral omdat zij er ook zelf mee aan het lachen waren op den duur. Om twee uur hadden ze zich allemaal verzameld in de zetels en waren ze aan het wachten tot er iets ging gebeuren. We begonnen eerst met de uitleg rond ons bord. Vooral toen we zeiden dat het delen van filmpjes / foto's zonder de toestemming van die persoon verboden is, kregen we hun aandacht. Eerst dachten ze dat we er mee aan het lachen waren, als snel hadden ze door dat dit niet zo was. Nadien kregen ze de tweede opdracht: nu moesten ze hun eigen filmpje maken rond cyberpesten. De eerste reacties waren verdeeld, maar uiteindelijk leken we ze toch nog mee te krijgen. Dit was voor mij de leukste namiddag. Ik vond het echt fantastisch om de kinderen zo bezig te zien. Ik heb mij echt een paar keer bijna moeten rollen van het lachen. Er was een scène waarin één van de jongeren de rol van politieagent op zich had genomen. Hij had een verspreider van racistische tekeningen op het internet opgepakt en moest nu zeggen wat zijn boete was. Zijn antwoord was doodserieus: 26€. De manier waarop hij dit zei en zijn gezicht erbij, ik kon mij echt niet meer inhouden. Het was dus een geslaagde dag. We besloten om tegen de dag erna de filmpjes te monteren en hun dan op donderdag te laten zien.
Die avond kwamen Freya en Lenie op bezoek. Ik had hen al eens kort op dinsdag gezien, maar dat was verre niet van genoeg! We besloten om samen de fameuze fritten van Gerard te eten. Ja, 2x frietjes op één dag, niet echt de meest gezonde keuze. Toch, het heeft mij gesmaakt hoor!
Op donderdag moesten we pas om 4 uur terug in Antwerpen zijn, voor de derde dag van onze driedaagse. In de voormiddag had ik dus nog wat tijd om wat "persoonlijke" dingen te doen. Zo ging ik eens gezellig langs bij mijn "vaste kapper" (Klinkt een beetje raar). Dat deed eens deugd, hier moest ik tenminste geen schrik hebben dat het op niets ging trekken. Daarna ging ik langs bij Katrien. Haar had ik nog niet gezien, dus het werd eens tijd! Daarnaast had ik voor haar ook nog wat spulletjes mee die ik in Wrexham had gekocht. We gingen samen naar het nieuwe pastakot in Liedekerke. Hoe kan het dat in een dorp waar nooit iets gebeurd, nu zoveel al veranderd is? Dank u om te wachten tot ik wegwas. Spijtig genoeg moest ik vroeger vertrekken van bij haar, aangezien ik mijn filmpje nog moest afwerken.
Op naar onze derde dag! Het was echt super om met de jongeren naar de filmpjes te kijken. Je kon wel zien dat ze trots waren en dat deed wel deugd. Nadien kregen we ook een positieve evaluatie, wat zeker welkom was! Nu moeten we gewoon ons theoriegedeelte afwerken en ons eindwerk is klaar! Let's hope for the best!
Toen we naar huis reden kreeg ik een berichtje van Dorien om te vragen hoe het nu zat met T' Ganzenhof. Aangezien het terug openging toen ik naar huis kwam vonden we het nodig om er een stapje binnen te zetten. Helemaal vlekkeloos verliep het plan wel niet. Ik moest Annelies gaan ophalen, maar door een communicatiefout (Lien) stond ik in Erembodegem in plaats van in Liedekerke. Met een zeer verbaasde papa van Jens tot gevolg. Oeps!
Uiteindelijk was ik een uurtje te laat… Nogmaals sorry daarvoor trouwens. Ik zat waarschijnlijk nog op Engelse tijd (flauw excuus ik weet het!)
Voor ik het wist was het vrijdag. Mijn originele plan was nog wat te werken voor school, daar is wel niet veel van in huis gekomen. Spontaan weg besloot ik samen met mijn mama, Tante Chantal en Nonkel Dirk een lunchke te gaan doen. Nadien reden we naar Asse. Ik heb namelijk een nieuwe telefoon besteld en hij moest er die week zijn. We hadden al proberen e bellen voor informatie, maar niemand nam op. Ik was het echt kots beu, dus besloot om naar de winkel te gaan. Hing er een papiertje op de deur dat ze in ziekteverlof waren… Nog steeds geen telefoon dus!
Nadat ik van Asse kwam ging ik bij mijn meter voor de koffie: een vrijdagse traditie! Ondertusssen popte ik wel even naar buiten om Lien te gaan halen aan het station. Eerst dacht ik dat meter achter haar ging gaan, tot ze me er op wees dat ik haar moest gaan halen. Again: woeps!
' s Avonds gingen we naar de Ikso fuif, waar echt te veel volk was in het begin. Zweten! He was wel mega-super-deluxe fijn! Ik had fun, you had fun, everybody had fun! **Suck on my big fat tuutrutututuu**
Op zaterdag kwam ik kort na de middag uit mijn bed. Eerst ging ik met mama naar Ninove achter een nieuwe telefoonkaart. Verwacht er jullie binnenkort dan maar al aan, ik ga een nieuwe nummer hebben.
Daarna ging ik op bezoek bij Sente, mijn nichtje. Zij lag ziek in de zetel, ochottekes. Vervolgens nam ik de trein naar Brussel, waar ik met Freya had afgesproken. We gingen samen een starbruckske doen, hoe fancy. Koffie gaan drinken in Brussel. Nadien zijn we nog even de Nieuwstraat op en af geweest en wat gratis boekjes gaan verzamelen. Nadien trokken we naar Asse, waar we chinees gingen gaan halen. Jummmmiie!
Plots kreeg ik de ingeving dat ik mijn valies nog moest gaan maken en mijn boardingpas moest afdrukken. Uiteindelijk was het allemaal op een half uurtje gefixt hoor. Even later kreeg ik van Annelies een berichtje dat ze mij kwam halen. We trokken naar Erembodegem. Samen met Nele en Liessa ging ik ook een fancy doen en Vodka Redbull drinken. Pff twas een beetje veel ze op den duur! Uiteindelijk ben ik veel te laat gaan slapen, waarna ik veel te vroeg moest opstaan.
Ik heb mij nog een goede douche genomen, om daarna afscheid te nemen van mij meters en peter. Daarna begon de rit naar de Luchthaven, waar ik uitgewuifd werd door mijn mama, papa en zus. Zonder traantjes deze keer, ook al had ik het echt moeilijk. Nadat ik was ingecheckt ging het allemaal wel heel snel. Voor ik het wist was ik geland.
In Manchester haalde ik mijn bagage op en begon te stappen naar het station. Op een gegeven moment moest ik een lift nemen. Ik was de eerste die instapte en duwde meteen op het knopje. Vanachter waren er geen, dus ik kon eigenlijk niet anders. Ik kreeg een opmerking van één van de andere gebruikers: Quite cheeky aren't you.. Pressing the button when nobody in yet. Hij bedoelde dat we eerst naar het 7^de gingen gaan, terwijl hij op het 3^de moest zijn. Ik dacht echt: peken, ge gaat toch zwijgen hé. Uiteindelijk zijn we dan nog eerst op het 3^de gestopt en toen besefte hij dat hij zich gemist had van knop en eigenlijk ergens anders moest zijn. Karma iemand?
Uiteindelijk geraakte ik op het station en nam ik de trein naar Chester. In Chester moest ik wel meer dan een uur wachten, gelukkig hebben ze daar verwarmde wachtzalen. Toen ik in Wrexham aankwam kon mijn toch naar mijn kot beginnen. Ik moet zeggen: ik was blij als ik er was. Ik heb mijn valies naar boven gesleept en ben eten gaan halen. Ik wist dat als ik mij neer zou leggen dat ik niet meer zou recht geraken. Ik had gelijk: na mijn eten ben ik in slaap gevallen en heb aan een stuk door geslapen tot 10u de volgende dag. I needed it!
Hier ga ik een pauze inlassen!
Morgen zal ik de rest van mijn blog updaten en vertellen wat ik mijn eerste week hier terug heb gedaan!
Met deze tekst zijn jullie wel even zoet denk ik!
Toedeloekes! Xx
Gewoon nog even mijn liedje van de dag:  Fantastische zangeres uit The Voice UK!