Tik Tok!

Song of the Day! 

Old shoes & Picture Postcards!

Ik vond dat het tijd was voor wat foto's. Ik heb het nog niet helemaal onder de knie, dus ze staan niet in logische volgorde! Ik zal het wel leren met de tijd! Enjoy.

Alle spullen opgesteld in de gang! Gelukkig kon alles in de auto! 

Mijn bedje met Simba die op mij wacht. Boven mijn bed zie je allemaal voetjes met daarop heel lieve boodschappen! Zo zijn de mensen die ik heb achtergelaten, heel dicht bij mij! 

Mijn bureau, kast en de witte kast met de boiler! Ik heb dan wel de grootste kamer,  maar zit wel opgescheept met de boiler! Leuk als die in het midden van de nacht opspringt! 

Mijn deur en kamermuur! Met daarop kadertjes met tekeningen van mijn liefste nichtjes en neefje en een foto collage met allemaal andere schatten van patatten! 

In vogelperspectief! It's nice.

Omdat mijn oriëntatie niet altijd even goed is > een stratenplan! 

Mijn eerste zakje Salt en Vinegar! Jammnnn

Mijn eerste kopje zelfgemaakte Thee! 

The wall of Love
Even wat meer uitleg: Dus van mijn liefste vriendjes en vriendinnetjes kreeg ik al heel wat  briefjes mee. Iedere keer als ik er eentje gelezen heb plak ik deze tegen de muur! Zo blijven jullie niet in de doos zitten en kan ik naar de muur staren wanneer ik eenzaam ben! Ondertussen heb ik alle briefjes gelezen van mijn klasgenootjes! (Ook al zat ik technisch dit jaar niet met iedereen meer in de klas) Ik moet ze enkel nog opplakken. Ik zal nog eens een foto uploaden als er al wat meer aanhangt, zo zien jullie ook de evolutie! 

The wall of LOVE 

Voor het uitpakken was begonnen = rommel! 

Mijn huisje via Google Streetview! I'm the girl behind the blue door!

Tot zover mijn fotospecial! 

See you next time! 

Elke 

Everyday Combat

Normaal moest het laatste bericht een opeenvolging worden van mijn laatste week met mijn eerste. Ik had gewoon geen zin meer om te typen! Dus ik ben opgestaan en naar buiten gegaan. Even naar het centrum van de stad geweest en sommige winkels binnengestapt. Zo heb ik in de Discount UK een kuisproduct gekocht. Laat mij dit even toelichten. In het huis waar ik nu verblijf zijn twee frigo's, eentje ervan is voor mij en het meisje dat volgende week zal arriveren (meer hierover later). Toen ik er wat producten wou instoppen rook ik een muf geurtje. Ik dacht dat het geen kwaad kon, het is al een tamelijk oud model. Tot ik deze morgen mijn melk wou nemen en de geur zich had verspreid naar mijn producten, of toch naar de verpakking ervan.

Ik was zo gedegouteerd dat ik de eerste bus die javel bevatte heb gekocht en bij thuiskomst de koelkast letterlijk heb uitgeschuurd. Op dat moment kwam één van mijn kotgenoten binnen. Die zal ook gedacht hebben wat voor een rare is dat hier, ze is hier twee dagen en al aan het kuisen. Jammer genoeg heeft hij de witte massa niet gezien die ik eruit heb gehaald! In een woord: eik! Gelukkig is de geur er nu uit en kon ik mijn gedesinfecteerde producten er terug insteken. Vanavond ga ik wraps proberen maken met kip en paprika, ik laat zeker weten of het gelukt is! Let us pray!

Gelukkig houdt de locale supermarkt rekening met studenten en hebben ze alles in kleine hoeveelheden. Op die manier hoef ik niet te veel weg te gooien of in te vriezen. Dat is iets wat mij daarstraks is opgevallen. Kleine potjes beleg of zakjes sla, voor mensen die alleen zijn aan degelijke prijzen. Wat kan je nog meer wensen? Altijd lekker vers!

Daarnaast heb ik mij ook nog een warmwater kruik gekocht. De verwarming werkt hier niet altijd en aangezien het buiten praktisch vriest is het hier dan wel super koud. Nu ben ik gewapend met lekkere thee en een fluffy warmwaterkruik! Mag ik er dan nog trots bij vermelden dat ik ze met afslag heb gekocht. Wees maar gerust dat ik ze straks zal vullen en lekker bij mij houden!

Tot zover mijn state of mind. Laat ik je nu wat meer vertellen over mijn eerste indrukken in dit nogal koude land.

Zoals ik al vermeldde nam ik samen met mijn ouders de ferry naar Hull. Ik moet toegeven dat ik bang was. Zo'n grote boot en zo lang dat we er moesten opzitten. Het werd er niet beter op nadat ik het nieuws vernam van de Concordia. Uiteindelijk viel het allemaal wel nog mee, het grootste deel slaap je eigenlijk en buiten een beetje trillingen voel je er praktisch niets van. Op de boot zelf is veel te doen. Je hebt een cinema een danszaal en nog vele andere faciliteiten. Ik zelf heb er geen gebruik van gemaakt, ik was gewoon op! Ik denk dat ik om 20.30 al in mijn bed lag, zo moe was ik.

Toen we de volgende ochtend aankwamen kwam de eerste uitdaging opzetten: links rijden. Gelukkig had mijn papa deze taak op zich genomen. Ongeveer 260 km moesten we afleggen, gelukkig was meer dan 230 hiervan autostrade. Ik zat van voor en hielt alles goed in de gaten. Ik wou echt alles zien en horen. Zo luisterende we ook naar de Britse radio. We kwamen een zender tegen waar Olly Murs presenteerde, ik kende hem van de Britse Xfactor. Het klinkt misschien dom, maar dat stelde mij op mijn gemak. Het was alsof ik al iets kende, ik wist wie de presentator was en dat voelde op de één of andere manier vertrouwd aan.

Tegen de middag kwamen we aan in Wrexham. Ik was super zenuwachtig! Toen ik "mijn huis" voor de eerste keer zag dacht ik dat mijn hart uit mijn borstkast ging springen. Het werd er niet beter op toen na 2x bellen niemand kwam opendoen. Ik begon op de deur te kloppen en gelukkig deed er dan wel iemand open. Normaal gezien ging mijn kotmadam mij opwachten, maar het was haar verjaardag en daarom kon ze er niet bijzijn. De mensen in het huis waren wel verwittigd, had ze mij verteld aan de telefoon. Toen ze mij de eerste keer belde was ik nog in België, ik dacht dat iemand met mij aan het lachen was. Op de toon van Hyacinth Bucket zei iemand: Hi Elki (want zo spreken ze mijn naam hier uit) It's Mary. Het heeft even geduurd tot ik doorhad wie het was.

Om verder te gaan: het was mijn mannelijke kotgenoot die de deur opendeed. Michael uit Schotland. Hij toonde mij mijn kamer en liet me rustig alles uitladen. In de gang kwam ik nog twee andere kotgenoten tegen, twee Engelse meisjes. Ze vroegen meteen of ik hulp nodig had, wat ik echt super vond! Op dit moment wonen we hier met 4, normaal gezien zouden we met vijf moeten zijn, maar blijkbaar is er iemand vertrokken zonder iets te laten weten. Al zijn spullen staat nog in zijn kamer, maar er woont niemand meer. Dit weekend komt er een meisje bij uit Frankrijk. Ik heb het gevoel alsof ik in L'auberge Espagnol zit! Zoveel nationaliteiten, ik hou ervan!

Toen alle dozen uitgeladen waren trokken we de stad in. We gingen iets kleins eten. Het is uiteindelijk Mcdonalds geworden. Om een vergelijkende studie te doen, of het hetzelfde smaakt als in België. Het is dus zo, enkel doen ze hier minder zout op hun frieten. Daarna zijn we mama en papa gaan inchecken in hun hotel. Ze wisten meteen wie ik was: 'So you're Elki". Het was echt een gezellig hotel met super vriendelijke mensen, slechts 2 straten van mijn kot. Wat kan je nog meer wensen! Ik ging 's morgens te voet naar daar omdat ik met mijn ouders mee ontbijt at in het hotel. Voor de rest hebben we Wrexham nog een beetje verkend. Alles ligt hier op wandelafstand van elkaar. Super handig aangezien ik geen fiets of auto heb. Ik ben vroeg gaan slapen, ik was weer uitgeput. De indrukken die op me afkwamen waren me wat te veel geweest. Ik kan McDonalds al op mijn weenlocaties zetten. Toen besefte ik dat ik het alleen zou moeten gaan doen en dat zag ik even niet zitten. Het was allemaal zo overweldigend. Een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuw geld en een nieuwe taal.

Gelukkig werd alles beetje bij beetje duidelijk en zag ik het al wat meer zitten. Vandaag heb ik zelfs met muntjes betaald. Eerst durfde ik dat niet, omdat ik bang was om fouten te maken. Ik ken alle muntjes nog niet helemaal, maar het begint te komen. Toen we op dag twee iets gingen gaan drinken, vertelde ik de mevrouw dat ik alle muntjes nog niet kende en zij nam ze uit mijn portefeuille voor mij, ik voelde mij plots 80 jaar! Toch vond ik het echt vriendelijk van haar, ze deed het ook zonder op me neer te kijken.

Op dag twee gingen we ook naar de Universiteit. Ik had een afspraak met Thoby Miller, die mij geholpen heeft tijdens mijn traject. Ik had geen uur gekregen, dus gingen we in de voormiddag. In de namiddag had ik namelijk een afspraak in de bank, om een rekening te openen. Eerst was hij niet te vinden in zijn bureau, dus gingen we naar de informatiebalie. Deze lag aan de andere kant van de universiteit en blijkbaar was hij ondertussen al toegekomen. Dus gingen we terug en daar leerden we elkaar kennen. Ik moest nog even wachten omdat hij in vergadering zat. Samen met mijn ouders nam ik plaats in de cafetaria en daar kwam hij later dan bij ons zitten. Hij gaf wat uitleg, maar zei dat hij nog niet te veel wou doen. Anders zou het allemaal wat veel worden, ik gaf hem helemaal gelijk. Morgen heb ik een afspraak met hem en dan gaat hij samen met mij mee naar mijn stageplaats. De zenuwen zullen straks wel weer beginnen komen!

In de namiddag belde ik naar Mary, omdat ik geen internet had. Zij vertelde mij dat ik een code nodig had en het aan één van de meisjes moest vragen. Ik raakte aan de praat en ze vertelde mij dat ze deze morgen al aan mijn deur was geweest, om te vragen of ze mij niet moest rondleiden in de stad. Ik vond dat echt super lief en vertelde haar dat ik gaan ontbijten was met mijn ouders. Daarna vroeg ze of ik geen zin had om samen met haar en een ander meisje 's avonds curry te eten. Zij gingen koken en maakte blijkbaar altijd te veel. Ik heb meteen toegezegd, ik vond dat zo lief! Ik had hen al eens gesproken om te vragen of er een regeling was voor het gebruik van de badkamer, ik wou namelijk niemand kwaad maken. Stel dat ik in de douche stond en dat was iemand zijn vast uur. Blijkbaar geldt hier: diegene die er het eerst onderstaan, mag het eerst gaan. Spijtig genoeg was ik vergeten te vragen hoe de douche werkt. Daar stond ik dan om 7uur 's ochtends onder een douche die niet werkte. Blijkbaar moet je eerst aan een koord trekken voor hij werk en blijkbaar is dat hier overal zo. Ik heb mij dan in het hotel gewassen, waar ik dus doorhad hoe het werkte.

Na het gesprek moest ik vertrekken naar de bank, eerst sprak ik wel even met Lien via skype! In de bank duurde het ongelofelijk lang! Echt alles moesten ze weten: waar woon je hier, in België, hoe lang woon je daar al, wat ga je hier doen,… Dat bijna meer als een uur aan een stuk! Gelukkig is alles ondertussen in orde en heb ik hier een rekening kunnen openen.

's Avond at ik dus samen met de meisjes. Meteen claimden ze me voor de hele avond! Wel werd snel duidelijk dat we heel verschillende interesses hebben. Zo zijn zij heel erg geïnteresseerd in videospelletjes, Japanse films en andere van die zaken. Ik praatte mee wanneer ik kon, maar veel was dat wel niet. Daarna hebben we naar fimpjes gekeken van filmcritici op That guy with the glasses. Zo werd ik geconfronteerd met David Bowie's crotch in Labyrinth. Gelachen dat ik heb, ook al heb ik de film zelf nog niet gezien.

Gisteren was de laatste dag dat mijn ouders hier waren. Zij vertrokken iets na de middag terug naar huis. Het was ook dan dat ik voor de eerste keer mijn huur heb betaald, ik voelde me zo volwassen! Ook al was het met het geld van mijn ouders. Die dag zijn we naar Tesco geweest, waarschijnlijk de enige winkel die we nog niet gezien hadden. Daarna hebben we 's middags nog iets gegeten bij Morrisons, the Fresh Market. Daar op de parking heb ik afscheid genomen. Het was moeilijk om hen te zien wegstappen. Ik heb niet gewacht tot ze helemaal weggereden waren, dat kon ik niet aan. Ik ben terug de winkel ingegaan en inkopen gaan doen voor 's avonds. Het was wel op automatische piloot.

Om mij bezig te houden ben ik mijn kamer in orde beginnen zetten. Alles zat namelijk nog in dozen. Weet je nog toen ik zei dat ik dacht dat ik veel spullen had? Alles doet dat gevoel teniet. Ik besefte pas hoeveel ik heb toen ik het hier in de kasten moest proberen proppen! Thank God voor Ikea en hun opvouwbare dozen! Ik heb ze echt nodig gehad. Onder mijn ben, in de kamer zelf en in de kast overal kan je ze terugvinden, allemaal volgepropt met kleren of andere zaken. Als beloning voor mijn harde werk heb ik mijn eerste zakje Salt en Vinigar chips opgegeten!

Vandaag heb ik het rustig aan gedaan. Buiten mijn blogberichten bijgewerkt en naar de winkel geweest heb ik niet veel gedaan. Het uitkuisen van de koelkast probeer ik bewust te verdringen!

Morgen wordt een spannende dag, kennismaken met mijn stageplaats!

Daarover later nog!

Dit was Elki, live from Wrexham, Wales!

 

Liedje van de dag!

Sorry seems to be the hardest word

Sorry seems to be the hardest word, dat beweerd Elton John toch. Sorry Elton but I'm afraid I disagree. Goodbye seems to be the hardest word!

In de aanloop naar deze Erasmus ervaring was ik constant bezig met praktische zaken. Papieren die moesten ingevuld worden, informatie die verzameld moest worden. Ik was zo druk bezig met alles dat ik niet heb stilgestaan bij een ander belangrijk element: afscheid nemen. Het is pas de laatste week echt beginnen doordringen. Het kwam als een slag in mijn gezicht, was ik hier wel klaar voor?

Op dit moment zit ik al in Wrexham, dus dat betekend dat ik het heb overleefd. Wel wil ik er meteen bij vermelden dat het niet makkelijk was! Het is er, maar pas wanneer je vertrekt besef je wat je allemaal moet achterlaten. Het is daarom dat ik wat zal vertellen over mijn laatste week in België. Het afscheid nemen begon al op zaterdag 21 januari, 7 dagen voor mijn vertrek. Toen kwam de familie van mijn papa's kant op bezoek, als een soort van afscheidsfeestje. Ik had nooit gedacht dat er zo'n grote opkomst ging zijn. Echt iedereen was er, waar ik enorm blij voor was. Er werd gedronken, gelachen, knuffels uitgedeeld en uiteindelijk ook afscheid genomen. Ik moet wel toegeven dat ik op dat moment het afscheid nog wat aan het verdringen was. Het leek allemaal nog niet door te dringen, of ik wou het gewoon niet laten doordringen.

Zondag hielt ik het nog rustig. Ik begon nog wat verder in te pakken. Nog zoiets: ik wist dat ik veel spullen had, maar toch niet zoveel. De dozen bleven zich maar opstapelen! Op tijd en stond onderbrak ik mijn inpakwoede om naar een filmpje te kijken. Daarnaast werkte ik ook nog een verrassing af voor Lien. Ondertussen heeft ze het eerste deel al gevonden, dus mag ik het hier gerust vermelden. Mijn verrassing is gebaseerd op het kinderprogramma Blue's Clues. In het programma moet je op zoek gaan naar Clues / aanwijzingen om zo tot een groter geheel te geraken. Ik maakte er mijn eigen versie van: Elke's Clues. Overal in het huis heb ik puzzelstukjes verstopt. Om een puzzelstukje te verkrijgen moet ze allerlei opdrachten doen. Uiteindelijk zal ze zo tot de locatie komen van "het groter geheel". Wat dat is ga ik nog niet verklappen!

Maandag moest ik nog enkele praktische zaken afhandelen, dus was voor de verandering eens vroeg opgestaan. Eerst ging ik naar het gemeentehuis om mijn nieuwe pas op te halen. Mijn pas ging namelijk vervallen in maart en aangezien ik dan nog hier zit is dat niet zo praktisch. Daarna fietste ik verder naar de Fauna om een nieuwe lamp te halen voor Charlie, mijn schildpad die verslaafd is aan zonnebaden. Ik wist dat er nog iets met hem ging gebeuren voor ik vertrok, gelukkig was het enkel zijn gesprongen lamp. Van daaruit vertrok ik naar mijn Meter om naar de pappenheimers te gaan kijken. Zij had de aflevering met Astrid Bryan nog op haar digicorder staan en die wou ik graag zien. Eerst leek er een probleem te zijn met de digicorder, tot grote frustratie van meter. Gelukkig bleek het slechts een tijdelijke storing te zijn en konden we gezellig naar de aflevering kijken.
In de namiddag kwamen Freya en Lenie langs. Ik zou pannenkoeken bakken! Ik was zo trots op mezelf dat ze gelukt waren, zelf deeg gemaakt en alles. Oké, dit klinkt onnozel, maar als je weet dat ik niet kan koken is het wel een grote overwinning. Als je je nu afvraagt wat ik vier maanden ga doen in Wales? Dan is mijn antwoord: leren koken. Gelukkig ben ik de enige die er van moet eten, dus als het mislukt kan ik nog steeds een boterham eten!
Het werd een gezellige boel! Toen we 's avonds afscheid namen werd er getwijfeld of dit het "definitieve" afscheid moest worden of niet. Ik geef eerlijk toe dat ik er dan nog niet klaar voor was. Dus ik zei dat we dat morgen wel zouden doen, dan zagen we elkaar nog in school. Ik bleef het afscheid alleen maar uistellen, omdat ik het gewoon echt niet wou doen. Het was een beetje naïef om te denken dat het uitstellen het makkelijker ging maken, niets was minder waar.

Dinsdag was de eerste dag dat ik het echt moeilijk heb gehad. Ik moest op school zijn voor de opstart van de stage. Het is toen dat het stilletjes aan begon in te zinken. Alles werd zo concreet! Het afscheid dat erop volgde maakte mij helemaal van slag. Ik ben denk ik als een zombie op de trein gekropen, niet meer bewust van wat er aan de hand was. Ik weet dat ik thuis ben gekomen en mij gewoon in de zetel heb gelegd. 's Avonds kreeg ik een cd van Lien. Er stond een filmpje op, dit maakte alles alleen nog maar moeilijker.

Woensdag ging ik naar het CIP in Brussel, voor de laatste praktische zaken te regelen. Op zich was dat wel een geruststelling, ik wist dat ik op vlak van papieren goed zat. Dat deed toch een bepaalde rust over mij komen. In de namiddag ging ik samen met mama naar de winkel voor de laatste spulletjes in te slaan. 's Avond volgde er nog een belangrijk moment: mijn (voorlopig) laatste echte Belgische frieten! Samen met Tante Chantal, Nonkel Dirk en The Boys werd er nog eens goed gegeten. Van hun kreeg ik een superfantastische doos cadeau, met de Britse vlag! Hierin zitten allemaal kleine pakjes, alleen mocht ik ze niet opendoen voor ik in Wales zat = TORTURE!
Ondertussen heb ik er al enkele opgemaakt en ik kan zeggen: It's a box full of love! Ik ben flink en heb besloten er slechts eentje per dag open te doen. Soms moet ik mij opdraaien van de spanning, maar dat maakt het openmaken net nog dat tikkeltje leuker!

Donderdag zette ik mijn afscheidstournee verder. Ik ging op bezoek bij Katrien (Insider: Moustachef for life!) , waar we per ongeluk de lasagne van haar broer opaten. Ach ja, een mooie herinnering om mee te nemen zou ik zeggen! Van haar kreeg ik een fantastisch boek cadeau: how to be an explorer of the World. Hierin staan allemaal "opdrachten" / uitdagingen die je kan uitvoeren wanneer je ergens nieuw bent. Bijvoorbeeld: naar de winkel gaan en enkel dingen kopen omdat ze dezelfde kleur hebben of omdat je niet weet wat ze betekenen. Hiermee moet je dan een maaltijd bereiden. Ik denk dat ik deze opdracht ga houden voor als ik al wat beter kan koken, anders zou het wel heel fout kunnen aflopen!
Dus als ik eens last heb van een dood moment, weet ik wat te doen! 's Avonds ging ik samen met papa en Nonkel Dirk nog naar The Dropkick Murpheys kijken, mijn (voorlopig) laatste concert in België.

I'm a sailor peg, and I lost my leg. I climbed up the topsails, I lost my leg. I'm shipping up to boston!

Op vrijdagavond had ik mijn eigen versie hiervan: Elke is shipping off to Wales. Maar om de chronologie er wat in te houden, zal ik eerst wat vertellen over de rest van de dag! Om de dag mee te beginnen ging ik met Lien gaan shoppen naar Waregem. We hebben daar nog enkele solden kunnen oppikken, dus ik zou zeggen: missie geslaagd! Daarna was het tijd om mijn laatste spulletjes in te pakken en te controleren of ik alles wel mee had. Om verder te gaan ging ik nog eens lekker eten om de avond af te sluiten in The Geese Court. Daar moest het afscheid gebeuren van mijn vriendjes. Ik denk dat ik op dat ogenblik nog wat in een ontkenningsfase zat. Het werd allemaal wat veel en probeerde het niet te laten doordringen. Aan mijn fantastische vrienden: dank u voor een geweldige avond! Natuurlijk ook voor de geweldige roze doos: I love it! Voor diegene die niet mee zijn: in de roze doos zitten allemaal geweldige briefjes. Ik heb ze nog niet allemaal gelezen, om het een beetje spannend te houden! Later krijgen jullie nog te horen wat er met jullie briefjes is gebeurd > een beetje spanning voor jullie mag ook hé!

Op dat moment wist ik nog niet dat er nog een verassing ging volgen: een filmpje! Dit werd mij overhandigd door mijn mama op de boot. Ik wou er nog niet meteen naar kijken omdat ik het op dat moment echt ongelofelijk moeilijk had! Ondertussen heb ik het wel al volledig gezien. Ik wil gewoon zeggen dank u voor de fantastische boodschappen! Ik heb gehuild en gelachen tot ik niet meer bijkwam! Dank jullie wel, nu heb ik jullie dicht bij mij ook al zit ik een beetje ver weg! <3

Ondertussen zijn we ook aangekomen aan de laatste dag: zaterdag 28 januari. Nu was er geen ontkennen meer mogelijk. Om drie uur ging wij (mama, papa en ik) vertrekken richting Zeebrugge. Ik probeerde mij tevergeefs nog sterk te houden, maar het is niet gelukt. Het krediet hiervoor gaat naar Annelies, zij was de eerste die dag die de tranen heeft laten rollen! And It went downhill from there! Zeker als mijn meters begonnen toe te komen ging het echt niet meer. Het moeilijkste moest op dat moment nog komen: ik zou afscheid moeten nemen van Lien. Mijn zus, die ik anders alle dagen zie en die ik zo hard nodig heb. Het was bijna onmogelijk om van haar afscheid te nemen. Ik heb haar nog eens goed vastgepakt en ben mij dan in de auto gaan zetten. Gelukkig was ik niet degene die moest rijden, anders had ik nu nog in België gezeten!

Om af te sluiten wil ik graag dank u zeggen aan iedereen die mij gesteund heeft om mijn droom waar te maken!

Afscheid nemen was een van de moeilijkste dingen die ik al heb moeten doen, maar ik kom terug! Wees daar maar zeker van.

Dank jullie wel!

Ik zie jullie graag!


 
Elke


 

Tell me what you read, and I’ll tell you who you are!

Het inpakken is officieel begonnen! Nu pas begint het door te dringen wat ik allemaal moet meenemen…

Ik kan gerust stellen dat ik het allemaal wat onderschat heb, wat neem je mee en wat niet? Op dit moment weet ik het allemaal nog niet!

Wat ik wel weet is dat de drie bovenstaande boeken wel mee mogen. De één is al wat nuttiger dan de ander, maar los daarvan: ik heb ze nodig!

De titel van het eerste boek werd mij meegegeven na mijn gesprek in juni. Het gaat over de structuren die in Groot Brittannië van tel zijn. Omdat ik eerst van plan was straathoekwerk te doen vond men het belangrijk dat ik dit boek las. Vandaag heb ik hem nog steeds niet helemaal uitgelezen. Andere boeken hebben voorrang gekregen, waardoor deze een beetje naar achter werd geschoven in mijn kast. Het is tijd om hem weer vanonder het stof te halen en hem in mijn valies te steken. Waar kan je beter leren over een land, dan in het land zelf? Oké, dit is gewoon ik die mezelf goedpraat omdat ik het boek nog niet gelezen heb. Eerlijkheid duurt het langst zeggen ze dan!

Het tweede boek heb ik gekregen van – om het officieel te laten klinken- mijn achternicht Nathalie. Toen ik in het begin op zoek was naar een stageplaats heeft zij mij geholpen door aan enkele mensen op haar werk informatie te vragen. Later kwam ze met dit boek op de proppen. The Welsh Learner's Dicitionary, omdat ze in Wales niet enkel Engels spreken! Eerlijk? Ik begrijp er nog steeds geen snars van! Woorden die zelfs niet op hun Engels broertje lijken! Ik denk dat iedereen die mij probeert in het Welsh probeert aan te klampen een verbijsterd gezicht te wachten staat. Toch neem ik dit boek mee. Je weet maar nooit dat ik een infobrochure of bord zie zonder Engelse "ondertitels". Op deze manier kan ik toch mijn plan nog proberen te trekken! Ik hoop stiekem wel dat dit niet te veel voorvalt.

Het laatste boek heb ik ooit eens gekocht op een boekenbeurs. Ik vond de titel zo aantrekkelijk! Letterlijk staat er: alles wat je niet moet weten over het Verenigd Koninkrijk. Het boek staat vol grappige weetjes en evenementen die voor een buitenstaander waarschijnlijk geen steek houden. Ik neem het boek mee omdat ik benieuwd ben of het er in werkelijkheid ook zo aan toegaat. Ik vond dat ik op z'n minst recht had op één boek dat in de praktijk waarschijnlijk iets minder nuttig is!

Voila, tot zover eigenlijk mijn keuze van boeken! Uiteindelijk zullen er ook boeken van school mee moeten, maar daar denk ik nu nog niet over na! Ah, de geur van ontkenning…

Op dit moment is het nog 6 dagen tot mijn vertrek, het aftellen is begonnen > 1 2 Whoop Whoop!

Je zal dus de komende 6 dagen nog zeker iets van mij horen, waarschijnlijk om te vertellen hoe hard ik al aan het panikeren ben!

Groetjes

Elke

No Guts, No Glory

Sinds ik met deze blog ben begonnen zijn er al heel wat dingen gebeurd. Zaken waar ik op de moment zelf niet wou over schrijven. Zo ging op een gegeven moment mijn stage bijna niet meer door. Problemen met de subsidiering in de sociale sector. Sound familiar?

 

De oplossing die mij geboden werd: We schrappen Wales en we sturen u naar Kopenhagen. Het is dan dat ik mijn been heb stijf gehouden. Ik moest en zou naar het Verenigd Koninkrijk gaan. Het was dat of niets. Vanaf dat moment ben ik beginnen strijden om toch nog te mogen vertrekken. Na voortdurend mailtjes sturen, informatie aanvragen en mensen wekenlang lastig te vallen is het dan toch positief uitgedraaid. Ik ga naar Wales. Hierbij wil ik trouwens de mensen bedanken die mijn klaagzangen hebben moeten aanhoren. Zonder jullie als mijn uitlaatklep had ik het waarschijnlijk al lang opgegeven! 

Meer woorden over mijn rough patch wil ik niet meer kwijt. There is no time like the present! 

 

Naast stage wou ik ook een vak volgen aan de Glyndwr University. Uiteindelijk is het Principles and Practice of social Education geworden, ter waarde van 10 studiepunten. Het zal werken worden, maar ik zie het helemaal zitten! 

 

Ondertussen is ook mijn vertrekdatum ook bekend: 28 januari 2011 is het zover! Dan vertrek ik vanuit Zeebrugge richting Hull. Mijn zullen mij vergezellen, Lien (zus) kan spijtig genoeg niet mee. Vanuit Hull zullen we verder gaan met de boot, richting Wrexham. Daar aangekomen neem ik mijn intrede in mijn kot = spannend! Nieuwe mensen, nieuwe situatie. Het zal stressen worden. Mijn ouders zullen mij nog twee dagen vergezellen en vertrekken dan zelf terug naar huis. Wanneer ik terugkom weet ik nog niet, dat zien we wel!

 

Vanaf dat moment zal ik er alleen voorstaan. Hoe dat gaat aflopen weet ik nog niet! Dat zal de komende weken dan ook te lezen zijn op deze blog. 

 

Tot zover deze korte update.

Groetjes. X

 

Ps. Ik voeg hier rechts ook mijn Twitter updates toe, op die manier kan je ook mijn mini-updates zien!